http://rapidshare.com/files/151811576/PTRLKS_XLKS_MOIROLOGIA.rar
Δίσκος τού 1993,με τον Πετρολούκα Χαλκιά σε μοναδικές ηπειρώτικες μουσικές καταγραφές
Μοιρολόι με γυρίσματα 9.00
Μονή Γκάιντα 12.00
Μπεράτι 11.35
Παλιό Ζαγορίσιο 11.57
Φράσια 7.38
Σκάρος 3.48
Στον μπαρμπα Τάσο Χαλκιά 0.44
Δεν πάει πολύ ώρα που επέστρεψα από την αγρυπνία τού Ακαθίστου Ύμνου στο εκκλησάκι τού αγίου Νεκταρίου,τού παπα Νικόλα Πλανά,τού Μωραϊτίδη,τού Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και των κατανυκτικών κολλυβάδικων ακολουθιών,στον άγιο Ελισσαίο τής Πλάκας.
Ήθελα μοναχά να καταγράψω μια στιγμή που με συγκίνησε ιδιαίτερα, για να την θυμάμαι....
Λίγο πριν την Θεία Μετάληψη και ενώ οι ψαλτάδες -λόγιοι,συνεχιστές της παράδοσης των δύο Αλεξάνδρων-έψαλλαν το κοινωνικό, ακουγόταν ο ευλαβής λειτουργός να επαναλαμβάνει μπροστά στα Τίμια Δώρα:
«Κύριε Ιησού Χριστέ,Υιέ τού Θεού τού Ζώντος,ελέησον με τον αμαρτωλόν.»
«Κύριε Ιησού Χριστέ,Υιέ τού Θεού τού Ζώντος,ελέησον με τον αμαρτωλόν.»
«Κύριε Ιησού Χριστέ,Υιέ τού Θεού τού Ζώντος,ελέησον με τον αμαρτωλόν. »
Μού θύμισε αξέχαστες στιγμές στις ερημιές τού Άθωνα το σημερινό βραδυνό...
Δόξα σοι ο Θεός!
|
Η αναζήτηση της αλήθειας ή του θαύματος πέρα από την τυπική χρήση των λέξεων σε ωθεί σ' αποκαλύψεις που ποτέ δεν υποπτεύθηκες σχέσεις της μνήμης και του χρόνου με το σώμα σου αναγκαιότητες των σπλάχνων σου
ξεριζώματα απ' την ίδια σου την ύπαρξη τόσο οδυνηρά που τότε μόνο νιώθεις πως οι λέξεις και τα πράγματα ζούνε μιαν αυθύπαρκτη ζωή και σε πείσμα της νομιμότητας αναζητούν μια καθαρότερη έκφρασή τους.
|
Στις 3 Απριλίου (21 Μαρτίου κατά το παλαιό εορτολόγιο που ακολουθούν στη Ρωσία) εκοιμήθη εν Κυρίω ο στάρετς Σεραφείμ της Βίριτσα
Το ποίημα που ακολουθεί γράφτηκε το 1903,με αφορμή την αγιοκατάταξη του οσίου Σεραφείμ τού Σάρωφ,τού οποίου το όνομα έφερε ο κάποτε έγγαμος και πλούσιος γουνέμπορος στάρετς Σεραφείμ.
Το καταθέτουμε ευλαβικά ως ταπεινό ανοιξιάτικο αγριολούλουδο στη μνήμη των δύο οσίων γερόντων αιτούμενοι τις πρεσβείες τους !
Ας έχουμε τις ευχές των δύο οσίων Σεραφείμ,τού μεγάλου θαυματουργού ερημίτη τού Σάρωφ και του συνονόματου και μιμητή του, προορατικού στάρετς της Βίριτσα!
Ιδού ο μακάριος ερημίτης ψάχνει
ασύλληπτα του μέλλοντος αιώνος αγαθά
Όπως στη χαρά εμείς στη θλίψη αυτό αγάλλει
την ψυχή του να προσφέρει για τους άλλους λαχταρά
Η Σαρώφκα μας-κάμποι,δάση,ποταμιές-θροΐζει
πανέμορφη των αιωνόβιων πεύκων η θωριά,
σ΄ένα ραβδί απάνω το πνεύμα του στηρίζει,
στο δασωμένο ο στάρετς μονοπάτι περπατά
Στην πεδιάδα κλίνει τ αργυρόξανθο κεφάλι
τού ουράνιου τού κόσμου αφουγκράζεται φωνές
τα αστραφτερά τής ψυχής του μάτια έσω στρέφει
τρυφερεύει η καρδιά του από μνήμες ιερές
Με δύναμη προικισμένος είναι ευλογημένη,
το πνέυμα του τού μέλλοντος τα βάθη προσπερνά
τα δάκρυα τών ανθρώπων τα πικραμένα βλέπει
το κλάμα τους ακούει,λυπάται όλους,συμπονά
Για τον απαρηγόρητο αυτός παραμυθία,
από τον θάνατο θέλει τον παιδισμό να σώσει
προς τού άκτιστου τη λαμπρότητα φωτός τη θεία
του αμαρτωλού την ψυχή με την ευχή να σπρώξει.
Σε όσους εξαντλήθηκαν στού πειρασμού την φλόγα
«χαρά μου,θάρσει,μη μού θλίβεσαι,λέει με στοργή
τον καημό,τις αστραπές ,τής ύπαρξης τη μπόρα
για χάρη τού Θεού με θέρμη υπόμενε εσύ
Τ΄άφθαρτα διδάσκει εμάς τα πλούτη να ζητάμε,
τα μάταια την καρδιά μας να μη την κυριεύουν
«Όλοι τού κόσμου οι θησαυροί γρήγορα περνάνε
Χριστού τη θέση στην ψυχή ποτέ τους δε θα λάβουν»
*το ποίημα περιέχεται στην βιογραφία τού οσίου Σεραφείμ της Βίριτσα,πόνημα του αρχιμ.Νεκταρίου ηγουμένου τής μονής Σαγματά από τις εκδόσεις «Ακρίτας».
*φωτογραφία από τις διαδηλώσεις των ημερών στο Λονδίνο
ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ 2009
Στα 25 χρόνια της πλέον, η γιορτή του Συλλόγου Γονέων, Κηδεμόνων και
Φίλων ατόμων με ειδικές ανάγκες Το Εργαστήρι μάς προτείνει και φέτος
χειροποίητα δώρα από τους απασχολούμενους σε αυτό και παραδοσιακά είδη
από όλο τον κόσμο. Στο χώρο θα λειτουργεί "ταβερνάκι", ενώ θα υπάρχει
και ψυχαγωγικό πρόγραμμα με κλόουν και χορωδίες
Σάβ. 4/4, 9 π.μ.-10 μ.μ.ΣΤΑΘΜΟΣ ΜΕΤΡΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ Είσ. ελεύθερη.
το Σαββατοκύριακο αυτό γίνονται επίσης και τα ακόλουθα πασχαλινά παζάρια
Πρωταπριλιά είναι σήμερα ... να τηρήσουμε το έθιμο ....
Xm! Είχαν τελειώσει οι ολυμπιακοί αγώνες και μια αρκούδα που δούλευε εκεί σαν μασκότ και την ελεγαν Misha είχε μείνει άνεργη και πεινούσε..
Μια Κυριακή πρωί ένας κυνηγός αποφάσισε να πάει για κυνήγι, αντί για την εκκλησία.
Για τιμώρια η πεινασμένη άνεργη αρκούδα άρχισε να τον κυνηγά.
Μόλις την είδε άρχισε να τρέχει, αλλά η αρκούδα τον πρόλαβε και τον στρίμωξε.
Ο τρομοκρατημένος κυνηγός άρχισε να προσεύχεται , να ζητάει συγχώρεση, και να ζητά να γίνει την αρκούδα Xριστιανή.
Από εκεί λοιπόν που η αρκούδα τον είχε στριμώξει και τον κοίταζε άγρια και απειλητικά, έκανε ένα βήμα πίσω, γονάτισε, σταύρωσε τα χέρια και είπε...
- Θεέ μου, σε ευχαριστώ για το πλούσιο πρωινό που μου έδωσες. Αμήν!
Αλλά όπως τον έτρωγε λαίμαργα η αρκούδα έσπασε το δόντι της
Το θεώρησε θεια τιμωρία και από τότε δεν ξανάβαλε κρέας στο στόμα της
έγινε χορτοφάγος ...μετανόησε και στράφηκε στην θεολογία ....
Αναζητώντας μέλι εγκατάλειψε τις στέπες του Βορά και μας ήρθε κατά δω ...;
Πήγε και στο edo Άθω ...;. Δεν κατάφεραν να την βάλουν στο σεντούκι
Βλέπεις αν και την βάραινε η ίδια κατηγορία με τον Σωκράτη (ότι είναι κίνδυνος για τους νέους ) δεν ήθελε να πάρει το κώνειο της ... και την διωξανε ...;.
Τότε η αρκούδα μάδησε το Μαλί της , το έκλωσε το ύφανε και έκανε πανί ...και έκανε τσαντίρι ....
Περιμάζωξε όσους διωξανε σαν αυτή ...;.και προέκυψε η ιστοσελίδα μας ....και ο σπιτονοικοκύρης μας ο Misha !
από τον φίλο Σωτήριο
H δική μας πρωταπριλιά στα αγγλικά ονομάζεται fool's day .
Mια τέτοια «μέρα των τρελών»,την 1 Ααπρίλη 1955 ,ξεκίνησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ,στην Κύπρο κυρίως μέσα από τα παιδιά των χριστιανικών ενώσεων.
δυό ταπεινές λέξεις ,αφιέρωμα-προσκύνημα στον Κυριάκο Μάτση και δι αυτού σε όλους αυτούς τους σύγχρονους μας ήρωες, που έβαλαν το συλλογικό συμφέρον πάνω από το ατομικό και δε δίστασαν να δώσουν τη ζωή τους για τη λευτεριά τής μαρτυρικής Κύπρου και την κοινωνική αλληλεγγύη.
Με την κατηγορία ότι ανήκει στην ΕΟΚΑ, ο Κυριάκος Μάτσης συλλαμβάνεται από τους Άγγλους στις 9 Ιανουαρίου 1956 και τον αποστέλλουν στα ανακριτήρια της Ομορφίτας. Γνωρίζουν ότι είναι σημαντικό στέλεχος της Οργάνωσης και ότι έχει στενή επαφή με τον Διγενή. Με την παρρησία που τον διέκρινε, δεν το αρνιέται. Οι διαβόητοι ανακριτές Ρόμπινσον, ΜακKάουαν και Χάρις τον ανακρίνουν, αλλά ο Μάτσης τούς μιλά για τις παραδόσεις των Ελλήνων, για τη μοίρα της πονεμένης Ρωμιοσύνης, για το χρέος να αγωνισθεί κανείς για την ελευθερία και δεν μένει μέχρις εκεί. Αντιστρέφει την πορεία των ανακρίσεων και τους ρωτά με θάρρος:
«Εσάς ποιος είναι, όμως, ο ρόλος και η αποστολή σας; Γιατί βρίσκεστε σε έναν τόπο που δεν σας θέλουν; Τι θα κάνατε εσείς αν ήσασταν στη δική μου τη θέση; Απαντήστε μου».
Τέτοια αξιοπρέπεια και τέτοια πρόκληση δεν την περίμεναν οι στυγνοί ανακριτές. Γι' αυτό θα τον απομονώσουν και θα υποστεί τα φρικτότερα των βασανιστηρίων: Κτυπήματα, αϋπνία, ηλεκτροσόκ, αδιάλειπτες και επί εικοσιτετραώρου βάσεως ανακρίσεις. Σε καμία όμως περίπτωση η ψυχή του δεν λυγίζει. Παραμένει γενναίος και ατρόμητος.
Ο ιδεολόγος, ο ιδεαλιστής απορρίπτει τον υλισμό και θέτει την αρετή και την πατρίδα πάνω απ' όλα. Ο Στρατάρχης Χάρτινγκ επιχειρεί να τον εξαγοράσει για να καταδώσει τον Διγενή, με το μυθικό για την εποχή εκείνη ποσό του μισού εκατομμυρίου λιρών. Ο Κυριάκος Μάτσης, όμως, δίνει μάθημα αγωνιστικής αρετής στους βασανιστές του και είχε το θάρρος να βροντοφωνάξει κατάμουτρα στον σκληρό αποικιοκράτη Χάρτινγκ, κτυπώντας τη γροθιά του στο τραπέζι:
«Εξοχότατε, ού περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής. Λυπούμαι, διότι με έχετε προσβάλει με την πρότασή σας».
Ο κυβερνήτης αποχώρησε αμέσως και εκτιμώντας το ήθος του Μάτση, έδωσε εντολή να σταματήσουν τα βασανιστήρια που του έκαναν. Ο Μάτσης μεταφέρεται στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς, όπου τον Απρίλιο του 1956 μετά την εξορία τού Μακαρίου γίνονται ουσιαστικές συνομιλίες λύσεως του Kυπριακού εντός των κρατητηρίων. Ο Μάτσης συνομιλούσε με τους ανακριτές, τον βοηθό κυβερνήτη Sinclair και τον Redaway. Κατάφερε να βελτιώσει τους όρους της συμφωνίας Μακαρίου - Χάρτινγκ σε σημαντικά σημεία και πίστευε στη σύντομη λύση του Kυπριακού. Έθετε τα πάντα υπ' όψιν του Διγενή, ο οποίος όμως θεώρησε ότι, δεν μπορούσε από μόνος του να υπογράψει ή να δώσει τη συγκατάθεσή του για την λύση και το πολιτικό μέλλον της Κύπρου.
Την 1η Μαΐου ο Διγενής στέλνει στον Μάτση με το ψευδώνυμο «Μιλτιάδης» την περίφημη «Διαταγή», στην οποία του ανέθετε όρους πως ο ένοπλος αγώνας θα λήξει μόνο όταν επιτευχθεί συμφωνία, και διαπραγματεύσεις δύνανται να γίνουν μόνο με τον Μακάριο, όταν αυτός αφεθεί ελεύθερος.
Στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς, σαν άλλος Γκάντι, αλλά κυρίως σαν γνήσιος Έλλην Χριστιανός Ορθόδοξος, προτρέπει τους συγκρατουμένους του αγωνιστές να μην τρέφουν μίσος προς τους Άγγλους στρατιώτες, αλλά αντιθέτως να προσπαθούν να δημιουργήσουν ζεστή σχέση μαζί τους και να τους πείσουν για το δίκιο του Κυπριακού Ελληνισμού. Η προσπάθεια αποδίδει! Μια μονάδα Άγγλων κηρύσσει ανταρσία!...
Στις 19 Νοεμβρίου του 1958 ο Μάτσης, ύστερα από προδοσία, βρισκόταν στο καταφύγιό του, περικυκλωμένος από Άγγλους στρατιώτες. Επιστέγασμα των αγώνων του Κυριάκου Μάτση ήταν όταν μέσα από το κρησφύγετό του στο Δίκωμο, βροντοφώναξε στη μία και τριάντα το μεσημέρι της 19ης Νοεμβρίου 1958:
«Όχι. Δεν παραδίδομαι. Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας».
Ήταν έτοιμος για τον θάνατο. Τον είχε προβλέψει στα γράμματά του, τον είχε αναλύσει στους φιλοσοφικούς στοχασμούς του, τον είχε με σιγουριά καταγράψει στο ημερολόγιό του, τον είχε τραγουδήσει. Είχε υπογραμμίσει στο βιβλίο «Σιδηρά Διαθήκη» του Δημητρακοπούλου:
«Έκλεξε όσον ημπορής τον τρόπον του θανάτου σου, ένας ωραίος θάνατος είναι συνήθως η ευγενεστέρα πράξις της ζωής!».
Τρία πράγματα σκέφτηκε να κάνει: να κάψει τα έγγραφα της ΕΟΚΑ, να διώξει τους δύο συντρόφους του και να γεμίσει το όπλο του. Οι Άγγλοι αν και πολύ περισσότεροι φοβήθηκαν και προτίμησαν τη σιγουριά της ρίψης χειρομβοβίδων. Ο Μάτσης εκείτετο διαμελισμένος από την έκρηξη της χειροβομβίδας στο μικρό του κρησφύγετο, αλλά η ψυχή του είχε βρει τη θέση της στο πάνθεον των ηρώων.
Έντεκα μήνες πριν από το πέρασμα τού Μάτση στην αθανασία, σε επιστολή προς τους γονείς του, φανερώνει το πώς θα αντιμετώπιζε το τελευταίο προσκλητήριο της πατρίδος:
«Πιστεύουμε ότι κάθε θυσία μας δεν πηγαίνει άδικα και εσείς να είστε περήφανοι για μας. Αν ο καλός Θεός μας επιφυλάσση την λαμπράν τύχη να δώσωμεν την ζωήν μας για την πατρίδα, τότε η χαρά σας πρέπει να είναι απέραντη. Δεν ξέρω αν μπορεί να ονειρευτεί ένας άνθρωπος καλύτερη τύχη από αυτήν. Και δεν μπορώ να σκεφθώ γονείς που να είναι πιο περήφανοι παρά για τα παιδιά τους που έπεσαν για την πατρίδα».