Για την απλή και ήσυχη ζωή συν πάσι τοις αγίοις...

Νομίζω πως τα Πάθη του Χριστού μας,φέρνουν κάθε χρόνο στο κέντρο της επικαιρότητας το ΕΝΑ και βασικό ερώτημα που βασανίζει τον άνθρωπο  από καταβολής κόσμου.

Πάμε στις εκκλησιές εμείς οι τζιπάτοι,οι κυρίες βαμμένες και παρφουμαρισμένες ,με τα σινιέ κοστούμια και συνολάκια μας,με τα κινητά ανά χείρας να παίζουν Σφακιανάκη  στη μέση των ευαγγελίων, να προσκυνήσουμε τον μαραγκό από τη Ναζαρέτ,που ζωντανός μεν,δεν είχε  πού την κεφαλήν κλίνει , τώρα δε κείται γυμνός,νεκρός,καταματωμένος πάνω στο ατιμωτικό ξύλο τού Σταυρού.

Τό ερώτημα αυτό μπορεί να πάρει την μορφή:

Ταπεινός Θεο-άνθρωπος ή αλαζόνας και υπερόπτης  υπεράνθρωπος?

Δύναμη κι εξουσία ή ταπείνωση και διακονία?

Βία και τιμωρίες ή ταπεινή αγάπη και υπομονή?

Αυτοβελτίωση, μέσω μιας απρόσωπης κοσμικής ενέργειας,ειδικών τεχνικών  και πανάκριβων σεμιναρίων ηγεσίας ή θεογνωσία διερχόμενη μέσω της οδυνηρής διεργασίας της φλογερής μετάνοιας?

Χριστός βοηθός και πρότυπο στη θυσιαστική φιλαδελφία ή «χριστός» εξυπηρετητής στο κυνήγι της δύναμης,της προβολής και τής επιβολής?

[η εικόνα προέρχεται από τη Μονή Σινά,είναι του 8ου αιώνα.Πάνω από την Παναγία εικονίζεται ο βλάσφημος ληστής Γέστας (κατά το απόκρυφο ευαγγέλιο τού Νικοδήμου) ενώ ο σεσωσμένος ληστής Δυσμάς χάθηκε στη φθορά τού χρόνου.Στη βάση του Σταυρού οι ρωμαίοι στρατιώτες μοιράζονται τα ιμάτια τού Ιησού.]

Την Μεγάλη Εβδομάδα κάθε χρόνο, (o γέρων Παϊσιος ) για να συμμετέχει περισσότερο στα Πάθη του Χριστού, διάβαζε τα Ευαγγέλια των Παθών. Από την σύλληψη του Χριστού ως την Αποκαθήλωση, δηλαδή από την Μ. Πέμπτη την νύχτα ως την Μ. Παρασκευή εσπέρας, ούτε καθόταν, ούτε κοιμόταν, ούτε έτρωγε. Μάλιστα έλεγε ότι αξίζει περισσότερο να βιάσουμε τον εαυτό μας σε ασιτία αυτό το διήμερο (Μ. Παρασκευής, Μ. Σαββάτου) παρά το τριήμερο (της Καθαράς Εβδομάδος). Μόνο έπινε λίγο ξύδι, για να θυμηθεί το Δεσποτικό όξος. Αυτές τίς μέρες δεν άνοιγε σε κανέναν. Έμενε κλεισμένος στο Κελί του καί ούτε του έκανε καρδιά να ψάλει. «Πρώτη φορά ένιωσα μια τέτοια κατάσταση», είπε τελευταία στην "Παναγούδα".

από τον βίο του παππούλη,γραμμένο από τον παπα Ισαάκ και άλλους πατέρες της συνοδείας τού γέροντος.

Την Μεγάλη Πέμπτη ακούγονται  στις εκκλησιές μας όμορφα αναγνώσματα και ψαλμουδιές.

Όλα δακτυλοδεικνύουν το πάθος της φιλαργυρίας ως αίτιο της προδοσίας του Χριστού και όχι μόνο.

«Βλέπε χρημάτων εραστά τον δια ταύτα αγχόνην χρησάμενον ,φεύγε ακόρεστον ψυχήν την διδασκάλω τοιαύτα τολμήσασαν

Συ λοιπόν,άνθρωπε ,που νοιώθεις σφοδρό έρωτα για τα χρήματα έχε πάντοτε προ οφθαλμών τον Ιούδα,ο οποίος εξ αιτίας της αγάπης των χρημάτων κατάντησε να προδώσει τον Χριστό και να απαγχονισθεί από την απελπισία του.Απόφευγε το πάθος της απληστίας που είχε ο Ιούδας ,ο οποίος (εξαιτίας αυτού του πάθους) αποτόλμησε τέτοιες πράξεις κατά του Διδασκάλου.»

Μού έκανε η εντύπωση πως  η προφητεία του Ιερεμίa κάνει αναφορά στην μανία του ασεβούς ανθρώπου που δεν διστάζει να εξολοθρεύσει μέχρι και τα χορτάρια του αγρού,καθώς μού θύμισε τα χάλια ημών των πολιτισμένων που για χάρη τού κέρδους ρημάζουμε την φύση που μάς περιβάλλει,έμψυχη και άψυχη.

                                         o

«...έως πότε πενθήσει η γή και πάς ο χόρτος τού αγρού ξηρανθήσεται από κακίας των κατοικούντων εν αυτή?Ηφανίσθησαν κτήνη και πετεινά,ότι είπαν ουκ όψεται ο Θεός οδούς ημών.

Ως πότε θα πενθεί η γή και όλα τα χόρτα τού αγρού θα ξηραίνονται εξαιτίας της κακίας τών κατοίκων της?

Eξαφανίσθηκαν τόσο τα κτήνη  όσο και τα πτηνά γιατί αυτοί οι κακοί άνθρωποι είπαν : Ο Θεός δεν πρόκειται να δεί την ζωή και τα έργα μας.»

Δεν ξέρω αν μπορείτε να βρείτε μεγάλες διαφορές στο παραπάνω βίντεο σε σχέση με την εικόνα που ακολουθεί.

Ελπίζω μόνο,η σύγκριση να μην μάς οδηγήσει να φερθούμε και στους ζώντες συνανθρώπους μας όπως φερόμαστε στα ταλαίπωρα ζωντανά.

Το βέβαιο είναι πως δεν γίνεται εν ονόματι του Αμνού του Θεού να δικαιολογούμε τις δικές μας αγριότητες.

Όχι,οι ζωοθυσίες και τα κουρμπάνια δεν είναι χριστιανικά έθιμα....

Οι σχετικές συνήθειες  είναι ειδωλολατρικής ή παλαιοδιαθηκικής προέλευσης, έπαυσαν με την θυσία του Αμνού τού Θεού και πλέον δεν εντάσσονται σε κανένα  τελετουργικό προσφοράς  στον Ζώντα Θεό.

«ουδε δι αιματος τραγων και μοσχων δια δε του ιδιου αιματος εισηλθεν εφαπαξ εις τα αγια αιωνιαν λυτρωσιν ευραμενος » (Εβρ. Θ 12)

Γουστάρουμε να φάμε τα κοψίδια γιατί είναι νόστιμα ,πήχτρα στη χοληστερίνη, κι ερεθίζονται έτσι αρχέγονα εγκεφαλικά μας κέντρα.Όμως ας μη μπερδεύουμε την ορθοδοξία  μέσα σε αυτό σκηνικό.

Δεν είναι τυχαίο πως το λίκνο της Παράδοσης μας,ο  αγιορείτικος μοναχισμός έχει αποκλείσει το κρέας από τη διατροφή του,εδώ και τουλάχιστον χίλια εκατό χρόνια.

Οι εικόνες δανεισμένες από τον φίλο Σωτήρη

«Άδειασε» ο Θεός από την δόξα Του κι έγινε ένας πτωχός περιθωριακός Εβραίος μαραγκός.

Άδειασε η σώφρων πόρνη τα δάκρυα τής καρδιάς της  μαζί με το μύρο στα πόδια Του

Και κάπου εκεί ,στο αντάμωμα των δύο αυτών κενώσεων , δόθηκε  λύση  στο αδιέξοδο της ασέληνης νύχτας που  κατέτρωγε δικαίους και αδίκους

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.

Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος ερως της αμαρτίας.

Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας, ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.

Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη.

Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σήν δούλην παρίδης, Ο αμέτρητον έχων το έλεος.


(Φώτη Κόντογλου μεταγραφή)

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες, σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη:

Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.

Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας. Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου, εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.

Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου, και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου· αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.

Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου; Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος.

Για να συχωρέσεις αληθινά,  θέλει νά έχεις κάτι από την αρχοντική αγάπη του κιμπάρη Πατέρα τού Ασώτου. Αν κρίνω από τον εαυτό μου, οι περισσότεροι κοιτάμε να κρατάμε «πισινές»,δε συχωράμε στ αλήθεια ούτε τον εαυτό μας, ούτε τους άλλους.

Ακριβώς σαν τον μεγάλο αδελφό τού Άσωτου,τον μίζερο,καθωσπρέπει,τακτοποιημένο μεγαλοαστό.

Η μύτη μας, μεγαλωμένη σαν τού Πινόκιο απ τα πολλά αυταπατηλά ψέμματα , είναι στραμμένη προς τον ουρανό, τον οποίο και ενίοτε απειλεί να τοξεύσει, και δεν καταδέχεται να στραφεί προς το ταπεινό κράσπεδο της συγγνώμης και της συν-χώρεσης.

Λέει κάποιος γέροντας πως κάθε μέρα καταριόμαστε τους εαυτούς μας ψελλίζοντας το «Άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοίς οφειλέταις ημών»,δηλαδή «συχώρα μας Θεέ μου,με τον ίδιο τρόπο που κι εμείς συχωράμε».

από σχόλιο περί συγχώρεσης  στο ιστολόγιο τού φίλου Δημήτρη.

                                                                         Ένα έρημο άνθος

                                             Βαθύτερο απ' την αγάπη και την ταραχή
                                             πού φέρνει μεσ' στο στήθος η επιθυμία
                                             ζει στο θαλάσσιο βράχο εν' άνθος ολομόναχο.
                                             Ποιά φωνή το κυρίεψε και μοιάζει σαν να δείχνει
                                             την άγνωστη γαλήνη με μικρά χρώματα ...;
                                             Είναι βγαλμένο στους κινδύνους τής χαράς
                                                          αμέριμνο σαν ιδέα.

                                                          Νίκος Καρούζος

Νίκος Καρούζος

Απολέλυσαι τής ασθενείας σου

Νηστεύει η ψυχή μου από πάθη
και το σώμα μου ολόκληρο την ακολουθεί
Οι απαραίτητες μόνο επιθυμίες
και το κρανίο μου ολημερίς χώρος μετανοίας
όπου η προσευχή μου παίρνει το σχήμα θόλου.

Κύριε,ανήκα στους εχθρούς σου
Σύ είσαι όμως τώρα που δροσίζεις
Το μέτωπο μου ως γλυκύτατη αύρα
Έβαλες μέσα μου πένθος χαρωπό
και γύρω μου όλα πια ζούν και λάμπουν
Σηκώνεις την πετρα -και το φίδι
φεύγει και χάνεται.
Απ την ανατολή ως το βασίλεμα τού ήλιου
θυμάμαι πως είχες κάποτε σάρκα και οστά για μένα.

Η νύχτα καθώς την πρόσταξες απαλά με σκεπάζει
 κι ο ύπνος -που άλλοτε έλεγα πως ο μανδύας του
με χίλια σκοτάδια είναι καμωμένος
ο μικρός λυτρωτής ,όπως άλλοτε έλεγα-
με παραδίδει ταπεινά στα χέρια σου...
Με τη χάρη σου ζω την πρώτη λύτρωση μου.

Κύριε, πρός τό μυστήριον τό απόρρητον τής σής οικονομίας, ουκ εξαρκούσα η τών εκ Ζεβεδαίου μήτηρ, ητείτό σοι προσκαίρου βασιλείας τιμήν, τοίς εαυτής δωρήσασθαι τέκνοις, αλλ' αντί ταύτης, ποτήριον θανάτου επηγγείλω πιείν τοίς φίλοις σου, ο ποτήριον πρό τούτων, πιείν ο αυτός έλεγες, αμαρτημάτων καθαρτήριον. Διό σοι βοώμεν. Η σωτηρία τών ψυχών ημών, δόξα σοι.

Κύριε,επειδή η Σαλώμη, η σύζυγος τού Ζεβεδαίου και μήτηρ τών δύο υιών του,δεν ήτο ικανή να διεισδύση εις το μυστηριώδες και απερινόητον σχέδιον Σου,δια την σωτηρίαν τού κόσμου (και ενόμιζε ότι θα εγίνεσο βασιλεύς κοσμικός) , εζήτει από Σε να δωρήσης εις τα τέκνα της αξιώματα και τιμάς προσκαίρου γηίνης βασιλείας.

Αλλά Συ αντί τούτου,άλλου είδους υπόσχεσιν έδωσες εις τους φίλους Σου,ότι θα πίουν,δηλαδή, ποτήριον θανάτου.

Αυτό το ποτήριον θανάτου,τούς έλεγες,θα το έπινες Συ πριν από αυτούς, και ο θάνατος Σου θα εγίνετο μέσον καθαρμού των μαρτημάτων τής ανθρωπότητος.

Δια τούτο κραυγάζομεν προς Σε:Ας είσαι οξασμένος Συ,που είσαι η σωτηρία των ψυχών μας.

Κύριε, τά τελεώτατα φρονείν, τούς οικείους παιδεύων Μαθητάς, μή ομοιούσθαι τοίς έθνεσιν έλεγες, εις τό κατάρχειν τών ελαχιστοτέρων, ουχ ούτω γάρ έσται υμίν τοίς εμοίς Μαθηταίς, ότι πτωχός θέλων υπάρχω, ο πρώτος ούν υμών, έστω πάντων διάκονος, ο δέ άρχων, ως ο αρχόμενος, ο προκριθείς δέ ως ο έσχατος, καί γάρ ελήλυθα αυτός τώ πτωχεύσαντι Αδάμ διακονήσαι, καί λύτρον δούναι αντί πολλών, τήν ψυχήν τών βοώντων μοι, Δόξα σοι.

Κύριε διδάσκων τους ιδικούς Σου μαθητάς να έχουν τελειότατα φρονήματα,τους παρώτρυνες να μη ομοιάσουν προς τους ειδωλολάτρας εις το να καταπιέζουν με την εξουσίαν των τους πλέον αδυνάτους.Αυτό,έλεγες,δεν πρέπει να συμβή μεταξύ σας ,μεταξύ των ιδικών μου μαθητών,διότι εγώ ο διδάσκαλος σας,έγινα με τη θέλησιν μου πτωχός.

Ο πρώτος λοιπόν από σάς ας είναι υπηρέτης όλων ο δε άρχων ,ας είναι όπως ο υπήκοος αυτός δε που έλαβε την πρώτην θέσιν,ας είναι όπως ο τελευταίος.

Διότι και εγώ ο ίδιος εχω έλθει δια να υπηρετήσω τον Αδάμ,που (ήτο πλούσιος,αλλά με την παρακοήν του έχασε τα θεία χαρίσματα και τον Παράδεισον και ) έγινε πτωχός,και να θυσιάσω την ζωήν μου δια να λυτρώσω τας ψυχάς των πολλών,όλων δηλαδή εκείνων, που (πιστεύουν εις εμέ και ) με υμνούν ,λέγοντες :Κύριε,δόξα σοι!

(μετάφραση στην κοινή καθαρεύουσα απο τον μακαριστό γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο.

Η φωτογραφία είναι από την διακονία του Μαχάτμα Γκάντι στους λεπρούς,την οποία δεν παρέλιπε ακόμα και όταν ηγείτο του νεοσύστατου ινδικού κράτους)

Κατηφορίζει η Αγάπη,πάνω στο δανεικό γαϊδουράκι, προς την πόλη που σκότωσε όσους τής έστειλε ....

Για να πάρει και τα δικά της βάρητα ,τους πόνους ,τα γιατί και πώς της ,τις αμαρτίες της ,να   φορτωθεί  τ ασήκωτο φορτίο τους και ν΄ ανηφορίσει για να τα καρφώσει στο λόφο του Γολγοθά και να τους δώσει νόημα,ξεπλένοντας τα στούς κρουνούς των αιμάτων Της

Φωτογραφία από την Κυριακή των Βαϊων στην Αγία Πόλη.

Οι αγιοταφίτες πατέρες κατεβαίνουν από το όρος των Ελαιών προς την παλιά πόλη τής Ιερουσαλήμ.

Η πάντων χαρά, Χριστός η αλήθεια, τό φώς η ζωή, τού Κόσμου η ανάστασις, τοίς εν γή πεφανέρωται, τή αυτού αγαθότητι, καί γέγονε τύπος τής αναστάσεως, τοίς πάσι παρέχων θείαν άφεσιν.

Καθώς είπας Κύριε τή Μάρθα, Εγώ ειμι η ανάστασις, έργω τόν λόγον επλήρωσας, εξ Άδου καλέσας τόν Λάζαρον, καμέ φιλάνθρωπε, νεκρόν τοίς πάθεσιν, ως συμπαθής εξανάστησον, δέομαι.

Λένε πως ο άγιος Λάζαρος δεν γέλασε ποτέ μετά την ανάσταση του από τους νεκρούς.

Μόνο μια φορά μειδίασε, όταν είδε κάποιον να κλέβει μια στάμνα και είπε «ο πηλός κλέβει τον πηλό

Ίσως και να μάς λυπηθεί ο Θεός κάποτε, να μάς λύσει από τα σάβανα των παθών μας και να μάς ξεστραβώσει...τούς ξερόλες...

στις εκλογές που έρχονται θα τους ψηφίσουμε πάλι σε ποσοστό περί το 80%

κι αυτοί,σε ανταπόδοση ,θα μάς ανεβάσουν σιγά σιγά τα όρια συνταξιοδότησης στα 80 χρόνια.

το τραγουδάκι το αφιερώνω σε όλους μας.

Η ΙΒΜ προβλέπε ιγια την επόμενη 5ετία:

Αφηρημάδα, μια μακρινή ανάμνηση: Μέσα σε πέντε χρόνια θα είναι πια δύσκολο να ξεχνάτε τι πρέπει να αγοράσετε από το μανάβικο, ποιος σας μίλησε χθες στο συνέδριο, πότε και που συμφωνήσατε να δείτε ένα φίλο σας, ή ποιο προϊόν είδατε να διαφημίζεται στο αεροδρόμιο. Φορητές και σταθερές συσκευές με κάμερες και μικρόφωνα θα καταγράφουν αυτόματα δραστηριότητες και συνομιλίες, θα τις αναλύουν και θα αποφασίζουν πότε ο χρήστης χρειάζεται κάποια υπενθύμιση: Όταν ο χρήστης περάσει δίπλα στο μανάβικο, το «έξυπνο» κινητό του, εφοδιασμένο με τεχνολογία γεωεντοπισμού (GPS), θα του υπενθυμίζει ότι πρέπει να αγοράσει συγκεκριμένα φρούτα και λαχανικά. Ακόμα και οι τηλεοράσεις, τα τηλεκοντρόλ και τα τραπέζια θα μας προσφέρουν πρόσβαση στο παρελθόν μας.

Πηγή: in.gr