Για την απλή και ήσυχη ζωή συν πάσι τοις αγίοις...

Η άκρως αντορθόδοξη και αντιπατερική ομιλία του Πατριάρχη στην έδρα του Π.Σ.Ε., που αποδεικνύει πως και σήμερα το Φανάρι παραμένει Πνευματικά σβησμένο

Περισσότερα

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πήγε ένα βήμα παραπέρα από τον προκάτοχο του και στάθηκε αλληλέγγυος,για μιά ακόμη φορά,με τους εργαζόμενους,τους συνταξιούχους,τους ανέργους.

Στη συνάντηση του με την ΓΣΕΕ είπε πως την οικονομική κρίση πρέπει να την πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν,αυτοί που θησαύρισαν τα προηγούμενα έτη και θέλουν να συνεχίζουν να θησαυρίζουν,  και όχι, όπως συμβαίνει πάντοτε,οι εργαζόμενοι.

Εύγε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που αποδεικνύει ότι διαθέτει κοινωνικά αισθητήρια οξυμένα και τολμά να μιλά τη γλώσσα της αλήθειας.

Είπε ο γέρων Μόδεστος ο Κωνσταμονίτης.

« Έχετε την εκούσια τύφλωση. Μην βλέπετε τα σφάλματα των άλλων. »

Σε μια μοναχική γυναίκα: Περί των Χριστουγέννων της Ιωάννας.

                         

Παραπονιέσαι για τη μοναξιά στη μέση μεγάλης πόλης. Τόσος λαός γύρω σου κοχλάζει σαν μυρμηγκοφωλιά, και εσύ και πάλι αισθάνεσαι σαν στην έρημο. Στις μεγάλες γιορτές η κατάσταση είναι ανυπόφορη. Παντού πλημμυρίζει η χαρά, ενώ εσένα σε πιέζει η λύπη. Οι εορταστικές ημέρες των Χριστουγέννων και της Ανάστασης σου φαίνονται σαν κάποια άδεια δοχεία, τα οποία εσύ γεμίζεις με δάκρυα. Όταν αυτές οι άγιες γιορτές βρίσκονται μακριά πίσω ή μπροστά σου, αισθάνεσαι πιο ήρεμη. Αλλά όταν πλησιάσουν και έρθουν, η θλίψη και η ερημιά κυριεύουν την ψυχή σου.

Τι να σου κάνω; Θα σου διηγηθώ την ιστορία για τα Χριστούγεννα της Ιωάννας διότι ίσως σε ωφελήσει. Θα αφήσω όμως να σου διηγείται εκείνη όπως τα είχε διηγηθεί σε μένα. «Σαράντα και κάτι χρόνια βλέπω εγώ αυτό τον κόσμο σαν γυναίκα. Ποτέ καμιά χαρά, εκτός από λίγη σαν παιδί στο σπίτι των γονέων μου. Αλλά μπροστά στον κόσμο δεν έδειχνα λυπημένη. Μπροστά στους ανθρώπους υποδυόμουν τη χαρούμενη, και στη μοναξιά έκλαιγα. Όλοι με θεωρούσαν ένα ευτυχισμένο πλάσμα, αφού ως τέτοια έδειχνα. Ακούω, όλοι γύρω μου παραπονούνται, και οι έγγαμοι και οι άγαμοι, και οι πλούσιοι και οι φτωχοί, όλοι. Και σκέφτομαι, γιατί κι εγώ να παραπονιέμαι στους δυστυχισμένους για τη δική μου δυστυχία, και μόνο να αυξάνω τη λύπη γύρω μου; Θεέ, να δείχνω χαρούμενη έτσι θα είμαι πιο χρήσιμη στον δυστυχισμένο κόσμο, ενώ το μυστικό μου θα το κρύβω μεσα μου και θα κλαίω στη μοναξιά μου. Προσευχόμουν στον Θεό, για να μου εμφανισθεί με κάποιο τρόπο, τουλάχιστον μόνο ένα δάχτυλό Του να αισθανθώ. Προσευχόμουν έτσι, για να μην σβήσω από την κρυμμένη λύπη. Από κάθε έσοδο έκανα ελεημοσύνη οπουδήποτε είχα ευκαιρία. Επισκεπτόμουν αρρώστους και ορφανούς, και έφερνα χαρά με τη δική μου φαινομενική χαρά. Πιστεύω σε Σένα, αγαθέ μου Θεέ, έλεγα συχνά, αλλά Σε παρακαλώ, εμφανίσου μου με κάποιο τρόπο, για να Σε πιστεύω ακόμα περισσότερο. «Πιστεύω, ΚύριεΩ βοήθει μου τη απιστία»(Μάρκ.9,24)Ωεπαναλάμβανα αυτά τα λόγια από το Ευαγγέλιο. Και πράγματι, βίωσα να μου εμφανιστεί ο Κύριος.

Δυσκολότατες για μένα ήταν οι μεγάλες γιορτές. Μετά από τη Λειτουργία κλεινόμουν στο δωμάτιο και έκλαιγα ολόκληρα τα Χριστούγεννα και την Ανάσταση. Όμως τα προηγούμενα Χριστούγεννα εμφανίστηκε ο Θεός. Αυτό έγινε ως εξής. Πλησίαζε αυτή η μεγάλη μέρα. Εγώ αποφάσισα να ετοιμάσω όλα έτσι όπως η μητέρα μου ετοίμαζε: και κρέας, και ζυμαρικά, και γλυκά, και όλα τ'άλλα. Άπλωσα σανό στο σπίτι, πέταξα από τρία καρύδια σε κάθε γωνιά του δωματίουΩας είναι η Αγία Τριάδα ελεήμων σε όλες και τις τέσσερις πλευρές του κόσμου. Και κάνοντας όλα αυτά ασταμάτητα προσευχόμουν: Κύριε, στείλε μου επισκέπτες αλλά εντελώς πεινασμένους και φτωχούς! Σε παρακαλώ, εμφανίσου μ'αυτόν τον τρόπο! Που και που μου ερχόταν η σκέψη: τρελή Ιωάννα, τι επισκέψεις περιμένεις τα Χριστούγεννα! Αυτή την άγια μέρα ο καθένας βρίσκεται στο σπίτι του ποιος θα μπορούσε να έρθει ως επισκέπτης σε σένα; Κι εγώ έκλαιγα και έκλαιγα... Όμως και πάλι επαναλάμβανα εκείνη την προσευχή και ετοίμαζα.

Όταν τα Χριστούγεννα γύρισα από την Εκκλησία, άναψα το κερί, έστρωσα το τραπέζι, έβαλα όλα τα φαγητά, και τότε άρχισα να περπατώ από δω κι από κει στο δωμάτιο. Θεέ μου, μην με εγκαταλέιψεις! Πάλι προσευχόμουν. Στο δρόμο λίγοι περνούσαν. Είναι Χριστούγεννα, αλλά και ο δρόμος μας είναι απόμερος. Όμως μόλις το χιόνι έτριζε κάτω από τα πόδια κάποιου, εγώ πεταγόμουν στην πόρτα! Άραγε είναι ο επισκέπτης μου; Δεν είναι. Να, προσπέρασε. Το μεσημέρι ήρθε και πέρασε, και εγώ μόνη. Άρχισα να κλαίω και κραύγασα: τώρα βλέπω, Κύριε, ότι με εγκατέλειψες εντελώς! Έκλαιγα έτσι και σιγοέκλαιγα συνεχώς! Ξαφνικά χτύπησε κάποιος την πόρτα, και εγώ άκουσα φωνές: δώσε αδελφέ, δώσε αδελφή! Γρήγορα έτρεξα και άνοιξα την πόρτα. Μπροστά μου ένας τυφλός και ο οδηγός του, και οι δυο σκυμμένοι, κουρελιασμένοι, παγωμένοι. Ο Χριστός γεννήθηκε, κύριοί μου! φώναξα εγώ χαρούμενα. Αληθώς γεννήθηκε! κροτάλιζαν με τα δόντια εκείνοι τρέμοντας. Έλεος, αδελφή, ελέησέ μας! Δεν σου ζητάμε χρήματα. Από το πρωί κανένας δεν μας πρόσφερε ψωμί, λίγα λεφτά ή από ένα ποτήρι με ρακί. Πεινάμε πολύ. Εγώ πέταξα από τη χαρά μου ως τον τρίτο ουρανό. Τους οδήγησα στο σπίτι και τους έβαλα στο γεμάτο τραπέζι. Τους σέρβιρα κλαίγοντας από χαρά. Εκείνοι με ρώτησαν παραξενεμένοι: «Γιατί κλαις, κυρία;». Από χαρά, κύριοί μου, από καθαρή και φωτεινή χαρά! Εκείνο για το οποίο προσευχόμουν στον Θεό ο Θεός μου το έδωσε. Μερικές μέρες εγώ Του προσεύχομαι, να μου στείλει ακριβώς τέτοιους επισκέπτες όπως είσαστε εσείς, και να, Αυτός μου έστειλε. Δεν ήρθατε εσείς έτσι τυχαία, αλλά σας έστειλε ο αγαθός μου Κύριος. Αυτός σήμερα μου φανερώθηκε μέσα από σας. Αυτά είναι τα πλέον χαρούμενα Χριστούγεννα στη ζωή μου. Τώρα ξέρω, ότι είναι ζωντανός ο Θεός μας. Δόξα σ' Εκείνον και ευχαριστία! «Αμήν», απάντησαν οι αγαπητοί μου επισκέπτες. Τους κράτησα έως το βράδυ, τους γέμισα τις τσάντες και τους αποχαιρέτησα».

Τέτοια ήταν τα προηγούμενα Χριστούγεννα της Ιωάννας. Δώσε Θεέ, να είναι φέτος ακόμα πιο χαρούμενα. Προσευχήσου κι εσύ, κόρη, να σου φανερωθεί ο ουράνιος Πατέρας με κάποιο τρόπο -και στον Θεό οι τρόποι είναι πολλοί- και θα ζήσεις θαύμα. Μην ετοιμάζεσαι για λύπη σε τούτη τη μεγάλη μέρα, αλλά να ετοιμάζεσαι για χαρά. Και ο Πανορατικός, ο Παντελεήμων, θα σε κάνει χαρούμενη.

[«δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται» βιβλίο με επιστολές του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ο οποίος υπήρξε Επίσκοπος της Ορθόδοξης Σερβικής Εκκλησίας και θεολόγος. Έζησε από το 1881 μέχρι το 1956. Το Μάιο του 2003, η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Σερβίας τον διεκήρυξε Άγιο και τον ενέταξε στο Αγιολόγιό της στις 18 Μαρτίου (Κοίμηση) και στις 3 Μαΐου (Μεταφορά Λειψάνων). ]

από την φίλη Ντίνα 

Μια μέση κρατοφαγική δίαιτα συμβάλλει στη ρύπανση του πλανήτη όσο περίπου και ένα αυτοκίνητο 1600 κυβικών!
Όλες οι διατροφές περιέχουν 3.774 θερμίδες ημερησίως, εκτός από τον "μέσο Αμερικανό σε δίαιτα" που τρώει περίπου 2.490

Ο αριθμός 3.774 περιλαμβάνει και τα τρόφιμα που πετιώνται και κυμαίνονται κάπου μεταξύ του  14% και 50%  όλων των αγορασμένων τροφίμων.

Υπολογισμοί με βάση τα στοιχεία από την μελέτη των Gidon Eshel and Pamela A. Martin:
Diet, Energy, and Global Warming
University of Chicago, Illinois - December 2005

Περισσότερα

Αδιανόητα πράγματα από τους πολυπολιτισμικούς παπαγάλους

http://www.antibaro.gr/watch/views/0309-pontos-aristera-kwstopoulos.html

Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος εκφράζει την έντονη απογοήτευση και την απορία του για την απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, σύμφωνα με την οποία κατά την εφετειακή εκδίκαση αθωώθηκε ο σύγχρονος θιασώτης του Ναζισμού στην Ελλάδα Κ. Πλεύρης, εναντίον του οποίου είχε ασκηθεί αυτεπάγγελτη δίωξη, βάση του αντιρατσιστικού νόμου 927/79 και είχε παραπεμφθεί σε δίκη κατόπιν βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών.

Διαβάστε τώρα και τι αθλιότητες γράφουν για τις  καταγγελίες ισραηλινών στρατιωτών που επιβεβαίωσαν τις πρόσφατες σιωνιστικές κτηνωδίες στη Γάζα.

Κρίνεστε,συμπολίτες εβραίοι, όπως κρινόμαστε όλοι μας.

Και η υποκρισία σας,τα δύο μέτρα και σταθμά που χρησιμοποιείτε σε  όμοιες περιπτώσεις,  είναι τόσο εμφανή που δεν μπορείτε να τα κρύψετε με κροκοδείλια δάκρυα περί αντισημιτισμού,δημοκρατίας και σεβασμού της ζωής.

Περισσότερα

  " Αρκεί είς άνθρωπος ζήλω πεπυρωμένος ολόκληρον διορθώσασθαι Δήμον ...;"

Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος( PG 49 349)

                                       http://www.lifo.gr/content/i146/x8/1235

                                     Ομάδα στο facebook για την «Κιβωτό τού κόσμου»

σε συνέχεια τού «Σοκ και δέος» στον «πλανήτη τής θεολογίας»

«Υπάρχουν δύο είδη θεολογίας: το έν -ευρέως γνωστόν κατά τους παρελθόντας αιώνας- είναι η επαγγελματική καθέδρα του πολυμαθούς, το άλλο η συσταύρωσις μετά του Χριστού, η γνώσις Αυτού εν τοις ενδομύχοις της καρδίας. Το πρώτον είδος είναι προσιτόν εις το πλήθος των διανοητικώς πεπροικισμένων ανθρώπων, των προτιμώντων την φιλοσοφικήν προσέγγισιν της θεολογίας. Η πραγματική δε πίστις εις την Θεότητα του Χριστού, ήτις εκφράζεται δια ζωής συμφώνου προς το πνεύμα των εντολών Αυτού, δεν είναι απαραίτητος δι' αυτούς. Το δεύτερον είδος είναι θεολογία ομολογίας, ήτις γεννάται δια του βαθέος φόβου του Θεού εν τω πυρί της φλογεράς μετανοίας, ήτις εισάγει εις την οντολογικήν πραγματικότητα δια της εμφανίσεως του Ακτίστου Φωτός. Η ακαδημαϊκή θεολογία εν συνδυασμώ μετά της ζώσης πίστεως δίδει αγαθά αποτελέσματα. Ευκόλως όμως «εκφυλίζεται», αποβαίνει αφηρημένη θεωρία, παύει να είναι εκείνο, όπερ παρατηρείται εν τη ζωή των Αποστόλων, των Προφητών και των Πατέρων ημών, τουτέστιν άμεσος ενέργεια του Θεού εν ημίν ...

Η Αγία Τριάς είναι Θεός Αγάπης. Η αγάπη, περί της οποίας γίνεται λόγος εν τω Ευαγγελίω, είναι άκτιστος ζώσα ενέργεια της ανάρχου Θεότητος. Ίδιον αυτής είναι να ενοί ημάς εν αυτώ τούτω τω είναι. ..... φυσική αύξησις εν τω Πνεύματι μέσω της διαμονής εν τω Θείω χώρω δια της τηρήσεως των εντολών του Χριστού. Ο νους αίφνης αποκτά γνώσιν και εκφράζει αυτήν δι' ανθρωπίνων όρων. Τούτο έρχεται ως λάμψις αστραπής, όταν η καρδία πυρούται δια της αγάπης. Τούτο είναι το "θαυμαστόν φως" της αιωνιότητος, εις το οποίον πάντες ημείς εκλήθημεν. Η συσσώρευσις τοιούτων στιγμών ελλάμψεως της συνειδήσεως ημών εν τη πείρα της Εκκλησίας ωδήγησεν οργανικώς εις την σύνθεσιν αυτών εις έν όλον. Ούτως εμφανίζεται η πρώτη απόπειρα συστηματοποιήσεως της ζώσης θεολογίας, ήτις εγένετο υπό του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, ανδρός ωσαύτως πλουσίου και κατά την προσωπικήν αυτού πείραν. Η ματαίωσις της θαυμαστής αυτής αναβάσεως προς τον Θεόν ... προέκυψεν εις εποχάς παρακμής της ζώσης πείρας

δια της τάσεως υποβολής των δεδομένων της Αποκαλύψεως εις την κριτικήν του λογικού ημών, δια της  στροφής προς την "φιλοσοφίαν της θρησκείας".

Έπακόλουθον τούτου είναι τα σχολαστικά συστήματα θεολογίας, εν τοις οποίοις επικρατεί η φιλοσοφία και ουχί το πνεύμα της ζωής.»

Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Δεν σβήνουμε σήμερα τα φώτα,επειδή κάθε μέρα ,όλη μέρα, είναι μέρα της Γης.

Δεν τρώμε το κουτόχορτο  των κρατικοδίαιτων ΜΚΟ πως δήθεν ο πλανήτης θα σωθεί αν σβήσουν τα φώτα στον Παρθενώνα για μια ώρα,τη στιγμή που ολόκληρος ο νομός Κοζάνης πνίγεται στην καρβουνόσκονη από τις ρυπογόνες εγκαταστάσεις της ΔΕΗ,την οποία μάλιστα θέλουν οι νεοφιλελεύθεροι όλων των αποχρώσεων να ιδιωτικοποιήσουν για το....καλό μας!!!

Αντιστεκόμαστε στους επίδοξους παγκόσμιους κυβερνήτες που τη μια οργανώνουν μέτωπα κατά της τρομοκρατίας και μάς υποχρεώνουν να συμμετάσχουμε, και την άλλη μάς κάνουν γυμνάσια πρόθυμης υπακοής, με κινήσεις σαν αυτή που ονομάτισαν  «ώρα της γής».

Η πορνοβιομηχανία μόδας έχει ανεβάσει στς πασαρέλες και έχει βγάλει στα εξώφυλλα παιδάκια.

Το πρότυπο αυτό αναπαράγεται και στην τηλοψία.

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί διαβάζουμε ειδήσεις σαν αυτή:

«Ένας 63χρονος έμπορος από το Τορίνο συνελήφθει από την αστυνομία μετά την αποκάλυψη ότι επί 25 χρόνια κρατούσε φυλακισμένη και κακοποιούσε σεξουαλικά την κόρη του, ενώ προέτρεπε το γιο του -ο οποίος επίσης φυλακίστηκε- να κακοποιήσει με τον ίδιο τρόπο και τις δικές του κόρες...(!) Σύμφωνα με την εφημερίδα «La Repubblica» ο 63χρονος έμπορος βίαζε την κόρη του, 34 ετών σήμερα, από τότε που ήταν εννέα ετών, ενώ δεν της επέτρεπε να βγει από το σπίτι χωρίς εκείνον.

Την κρατούσε κλεισμένη μέσα σε ένα δωμάτιο χωρίς φως και την είχε υποχρεώσει να σταματήσει το σχολείο στα 13 της χρόνια. Ο γιος του 63χρονου συνελήφθει επίσης, καθώς θεωρείται ύποπτος για σεξουαλική κακοποίηση και εξαναγκασμό σε σεξουαλική πράξη των τεσσάρων κοριτσιών του, ηλικίας 6, 8, 12 και 20 ετών. »

                                            φωτογραφία τού Philippe Ramette  2007 

       Ο  π.Αρσένιος  υπήρξε ιερομόναχος,ιδρυτής και ηγούμενος μονής στη Θεσσαλονίκη.

Πριν τρία χρόνια εγκατέλειψε επισήμως την Εκκλησία και τον χριστιανισμό.Πρίν ένα μήνα εξέδωσε το βιβλίο αυτό.

Σήμερα το ξεφύλλισα και θεωρώ ότι αξίζει περισσότερες από μία δημοσιεύσεις.Το κείμενο που ακολουθεί ανήκει στον συγγραφέα.

Όπως βλέπουμε ζωντανά, με ήχο και εικόνα τον πόλεμο, έτσι βλέπουμε ζωντανά και το ναυαγισμένο σκάφος της Εκκλησίας. Μας λένε: Το σκάφος ναυάγησε γιατί αδέξιοι κυβερνήτες το έριξαν στα βράχια της ιστορίας. Σοκ καιδέος με καταλαμβάνει όταν διακριβώνω, με δεδομένα που παρέχει η ίδια η ορθόδοξη θεολογία, ότι το σκάφος ναυάγησε γιατί μεταφέρει ψέμα που κατατρώει τα σωθικά του και το οδηγεί αργά και βασανιστικά στον βυθό της ιστορίας. Σοκ καιδέος με καταλαμβάνει όταν διακριβώνω, με δεδομένα που παρέχει η ίδια η ορθόδοξη θεολογία, ότι δεν υπήρξε ποτέ η εποχή της χριστιανικής αθωότητας... Παθαίνω σοκ όταν αντιλαμβάνομαι ότι οι εκκλησιαστικοί εξαντλούν την ικμάδα τους προσπαθώντας να φανερώσουν το ψέμα ως αλήθεια... Δέος με καταλαμβάνει όταν αφουγκράζομαι την αγωνία των επιβατών του σκάφους. Έχουν εκπαιδευτεί να σκέφτονται ότι έξω από αυτό κυριαρχεί το χάος και ο θάνατος...

Η ιδέα που οι άλλοι έχουνε για μας να ο καθρέφτης μπροστά στον οποίο ποζάρουν σχεδόν όλοι δίχως εξαίρεση. Ο άνθρωπος γίνεται αυτό που θέλει να τον θεωρούν οι άλλοι.

Ο πραγματικός του όμως εαυτός, αυτός όπως είναι στην πραγματικότητα, είναι σ' όλους άγνωστος, συχνά άγνωστος και στον ίδιο  ζει μοναχά και δρα κάποια μορφή επινοημένη και ωραιοποιημένη.

Αυτή η επιδίωξη εξαπάτησης των άλλων είναι τόσο μεγάλη, που ο άνθρωπος θυσιάζει σ' αυτήν παραμορφώνοντας τη φύση του ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό του, το μοναδικό ετούτο κι ανεπανάληπτο, που είναι το κάθε ανθρώπινο πρόσωπο.

Γι' αυτό και μας γοητεύει κάθε φορά τόσο πολύ η συνάντηση με άνθρωπο, πούναι ελεύθερος απ' αυτή τη μάστιγα, γι' αυτό και μας αρέσει τόσο πολύ στα παιδιά που δεν έχουν ακόμα αποκτήσει την αυτοσυνειδησία η αλώβητη απλότητα τους και η αμεσότητα των τρόπων τους.

Όμως, είναι δυνατή η ενσυνείδητη πάλη κι η επιστροφή απ' αυτή την περίπλοκη κατάσταση στην απλότητα. Όπως κι αν έχει το πράγμα, το νάχουμε συνείδηση της παρουσίας αυτού του κακού μέσα μας είναι ήδη το ήμισυ του παντός.

Κεφάλαια Φιλοκαλικής Αυτογνωσίας ,πρωτοπρεσβυτέρου Αλεξάνδρου Ελτσιανίνωφ

O Ντοστογέφσκυ απεικόνισε τις συνθήκες στις φυλακές της εποχής του  στο έργο «Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων».

Η 41 χρονη ναρκοεξαρτημένη μητέρα Κωνσταντίνα Γκιουλιώνη έκανε το ίδιο για τις συνθήκες στις ελληνικές φυλακές του 2009.

Λίγο μετά πέθανε κατά την μεταγωγή της.

Ίσως τώρα να λέει τα βάσανα της  στον Μεγάλο Κατάδικο και ίσως Εκείνος να την καταλάβει.

Στη μνήμη της,διαδικτυακό κεράκι ένα ποίημα της σπουδαίας Ρένας Χατζηδάκη

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ
(Απόσπασμα)

Ρένα Χατζηδάκη (Μαρίνα), 1967, φυλακές Αβέρωφ

Θα στείλω τα όνειρα να ταράξουν το νοικοκυρεμένο ύπνο τους,
θα στείλω το φόβο να φωλιάσει στις ανύποπτες καρδιές τους
κι όταν θα 'ρθει η υπάλληλος για καταμέτρηση
«δραπέτευσε», θα πουν οι άλλοι παρεξηγώντας το θάνατό μου.

Και μόνο εσύ θα ξέρεις,
μόνο εσύ θα θυμάσαι τα χέρια μου,
το θολό παράπονο του σκυλιού έξω από τη φυλακή,
τις κραυγές των παιδιών πάνω στην ταράτσα,
την απόγνωση του κινέζικου πορτρέτου,
τα ελληνικά αινίγματα - τι 'ν' αυτό που ανεβαίνει με τα πόδια
και το κατεβάζουνε με κουβέρτα ..
Και μόνο εσύ θα ξέρεις
πώς, πού χάθηκε το κορμί μου,
τι έγινε η φωνή μου, τι η αγρύπνια μου,
τι ήχους έχει ο φόβος κι η απόγνωση τι πρόσωπο
...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...;
«Θεέ μου τι να γίνηκαν του κόσμου οι αντρειωμένοι;»