Για την απλή και ήσυχη ζωή συν πάσι τοις αγίοις...

το θράσος τους δεν έχει όρια.

τακτικές που θυμίζουν υπόκοσμο.

δείτε με τι ύφος προειδοποιούν τους λοιπούς αγιορείτες οι διαδικτυακοί εκπρόσωποι της νεοβατοπεδινής ηγεσίας

Όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρ. Παπούλιας βρίσκονταν στη Θεσσαλονίκη πρόσφατα, για την εθνική επέτειο, πήγε να παρακολουθήσει τη θεατρική παράσταση «Ιουλιανός ο Παραβάτης», στο ΚΘΒΕ.

                              

Στο διάλειμμα της παράστασης τον πλησίασαν τοπικοί παράγοντες και του μίλησαν για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τους αποκάλυψε ότι:

Έχει δημιουργηθεί ακόμα και διπλωματικό θέμα απ' τις δραστηριότητες του ηγουμένου Εφραίμ! Και αυτό επειδή διεκδικεί -με χρυσόβουλα- εκτάσεις περίπου 40.000 στρεμμάτων στη Μολδαβία!

Τους αποκάλυψε μάλιστα ότι ο Πρόεδρος της Μολδαβίας, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα, στη συνάντηση που είχαν έθεσε το θέμα διαμαρτυρόμενος!

Θεωρείται επομένως εύλογο μετά και απ' αυτήν την αποκάλυψη ότι στην όλη ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε ακούστηκε ακόμα και η έκφραση «Ρασπούτιν» ...;

Σύμφωνα εξάλλου με άλλες εκτιμήσεις, έχουν σημασία και τα εξής τα οποία χρήζουν αναφοράς:

Για το σκάνδαλο πολλοί ήξεραν, όπως καθημερινά αποδεικνύεται, αλλά ουδείς μιλούσε. Και «ξαφνικά» άρχισαν να ακούγονται και να βγαίνουν στην επιφάνεια αποκαλύψεις μετά το βέτο του Καραμανλή στο Βουκουρέστι για τα Σκόπια και μετά την εξέλιξη της «πολιτικής των αγωγών» ...;

απο την εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Στην εκτός Αθηνών Ελλάδα την κατάσταση εξαθλίωσης και διευρυμένων οικονομικών δυσχερειών αποτυπώνουν κυρίως τα στοιχεία των κατά τόπους μητροπόλεων, οι οποίες συντηρούν εκατοντάδες πολίτες και τις οικογένειές τους μέσω συσσιτίων και οικονομικών προσφορών. Στην Αλεξανδρούπολη εδώ και λίγο καιρό το Φιλόπτωχο Ταμείο της μητρόπολης διανέμει 140 μερίδες φαγητού ημερησίως σε αναξιοπαθούντες. Στόχος του μητροπολίτη είναι με τη νέα χρονιά οι μερίδες να γίνουν 250 λόγω της αυξημένης ζήτησης.

Στην Κομοτηνή πρόσφατα απολυμένοι από το «μπαράζ» λουκέτων που έχει χτυπήσει την πόλη ζήτησαν από τη μητρόπολη να τους εντάξει στα συσσίτιά της. Την ίδια στιγμή ο δήμος της πόλης σχεδιάζει τόσο την ίδρυση «Κοινωνικού Παντοπωλείου» εντός του 2009 όσο και την επέκταση προγραμμάτων σίτισης και στέγασης. Αξίζει να σημειωθεί ότι τη δημιουργία αντίστοιχων καταστημάτων προωθούν εντός των ημερών οι δημοτικές αρχές στην Καλαμάτα και στο Ρέθυμνο, με στόχο να εξυπηρετήσουν τους «αθλίους» των πόλεών τους εν όψει της εορταστικής περιόδου των Χριστουγέννων. Την πρόθεσή τους να προχωρήσουν σε αντίστοιχες πρωτοβουλίες έχουν εκφράσει παράγοντες και σε άλλες περιοχές της χώρας, όπως στην Ηπειρο και στην Πελοπόννησο.

Στην Ξάνθη η ανάγκη για επιβίωση ενώνει χριστιανούς και μουσουλμάνους, δεκάδες εκ των οποίων σιτίζονται από την Εκκλησία. Στην Καβάλα τουλάχιστον 150 άνθρωποι σιτίζονται από φιλανθρωπικές οργανώσεις και την Εκκλησία, ενώ εδώ και δύο εβδομάδες διανέμονται καθημερινά φέτα και μακαρόνια σε πολυτέκνους. Ιδια η κατάσταση και στις Σέρρες, όπου η μητρόπολη σιτίζει καθημερινά δεκάδες αναξιοπαθούντες και μετανάστες.

Στη Θεσσαλονίκη μόνο η Φιλόπτωχος Αδελφότης δίνει τρόφιμα καθημερινά σε 150 ανθρώπους, ενώ συνολικά οι μητροπόλεις και οι δήμοι της πόλης σιτίζουν περισσότερους από 2.000 ανθρώπους καθημερινά. Αντίστοιχα, σειρά φιλανθρωπικών οργανώσεων δίνουν τρόφιμα σε άλλους 500 Θεσσαλονικείς. Στη Βέροια η μητρόπολη προσφέρει καθημερινά τρία συσσίτια, εκ των οποίων το ένα σε άπορα παιδιά.

από το ΒΗΜΑ

ο φίλος μας Χάρης ζει στην Αυστραλία.

η γραφίδα του θυμίζει λαϊκούς αφηγητές της ελληνικής υπαίθρου περασμένων δεκαετιών .

έχει ζωντάνια ,παραστατικότητα,ιδιωματισμούς,χιούμορ .

σήμερα μάς γράφει για τον γιο του Ιωνά και αδερφό του αποστόλου Πέτρου,απόστολο Ανδρέα

Περισσότερα

"Μοναχός εστιν ο έξωθεν του κόσμου καθήμενος, και αεί δεόμενος του Θεού, τυχείν των μελλόντων αγαθών"

άγιος Ισαάκ ο Σύρος

«Πριν λίγους μήνες μια εφημερίδα παρουσίασε την επιχειρησιακή δραστηριότητα συγχρόνων Μοναστηριών, με τίτλο: "Δι' ευχών των επιχειρήσεων ημών". Δεν συνάντησα επιτυχέστερη φράση για να χαρακτηρίση τα σύγχρονα εκφραγκευμένα Μοναστήρια, διατυπωμένη μάλιστα από αυτούς που "θέλησαν" να επαινέσουν αυτόν τον τύπο των Μοναστηριών. Τα ορθόδοξα Μοναστήρια λειτουργούν "δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών", ενώ τα φράγκικα "αιρετικά" Μοναστήρια λειτουργούν "δι' ευχών των επιχειρήσεων ημών".

Αντικαταστάθηκαν, δυστυχώς, οι Πατέρες από τους μάνατζερς.

Ένα από τα μεγαλύτερα θέματα που πρέπει να απασχολήση την Εκκλησία σήμερα είναι ο καθορισμός της αυτοσυνειδησίας του μοναχισμού, ο επαναπροσδιορισμός του σκοπού του μοναχικού πολιτεύματος, η αντιμετώπιση της συγχύσεως μεταξύ του ορθοδόξου και αιρετικού μοναχισμού, διότι μέσα από ένα ξένο προς την παράδοση μοναχισμό περνά η εκκοσμίκευση στην πνευματική ζωή, δημιουργούνται "αναρχικά τάγματα και καπετανάτα" στην Εκκλησία.

Αν τα Μοναστήρια, αντί να είναι πνευματικά θεραπευτήρια που θεραπεύουν τους ανθρώπους, γίνονται χώροι οι οποίοι αρρωσταίνουν, φανατίζουν τους ανθρώπους και τους κάνουν πηγές ανωμαλίας, αφού, εκτός από τα σοβαρά πνευματικά λάθη που διαπράττονται σε προσωπικό επίπεδο, δημιουργούν εκκλησιολογικά και κοινωνικά προβλήματα, τότε έχουμε αποτυχία του ορθοδόξου μοναχισμού.»

Μητρ.Ναυπάκτου π.Ιερόθεος Βλάχος

Οι υπερβολές της εικονομαχικής περιόδου είναι εμφανείς στην ακόλουθη διήγηση για το βίο και την πολιτεία ανώνυμης αγίας, η οποία διάλεξε να φυλακιστεί υπομένοντας τις κακουχίες της ειρκτής για χάρη της εικόνας του Χριστού.

Εκεί βρήκε εκλεκτούς φυλακισμένους μοναχούς, τριακόσιους σαράντα δύο, από διάφορες περιοχές, άλλους με κομμένες μύτες, άλλους με βγαλμένα μάτια, άλλους με κομμένα χέρια, επειδή δεν υπέγραφαν εναντίον των αγίων εικόνων, κι άλλους με κομμένα αυτιά. Άλλοι έδειχναν τα ίχνη αφάνταστων ξυλοδαρμών, άλλοι έδειχναν τους εαυτούς τους που δεν είχαν καθόλου τρίχες, επειδή τους ξύρισαν οι ασεβείς εικονοκλάστες, ενώ οι πιο πολλοί είχαν τις τίμιες γενειάδες τους καμένες και γεμάτες πίσσα.

Όλοι αυτοί οι Πατέρες δέχτηκαν τον Στέφανο το Νέο, γνωστό άγιο και ομολογητή της εικονομαχικής περιόδου, σαν αρχιποιμένα και σωτήριο καθηγητή, καθώς αυτός τους δίδασκε κι αυτοί του ανέφεραν τους λογισμούς τους. Το διοικητήριο έγινε λοιπόν όμοιο με μοναστήρι, αφού εκεί τελούνταν κάθε μοναχικός κανόνας.
Οι υπεύθυνοι των φυλακών όταν είδαν πράγματι να διασώζει άθικτο το «κατ' εικόνα Θεού», έναν πραγματικά επίγειο άγγελο, θαμπώθηκαν. Η γυναίκα, πρωταγωνίστρια της διήγησής μας, ακούγοντας απ' τον άνδρα της τα λόγια: «Χαθήκαμε, γυναίκα, εξαιτίας αυτής της μανίας του βασιλιά», με κατάλληλες ερωτήσεις προς τον άνδρα της, καταφέρνει να μάθει, χωρίς να το καταλάβει αυτός, ολόκληρη τη ζωή του μακαρίου Στεφάνου και κρυφά από τον σύζυγό της μπαίνει στη φυλακή.

Βέβαια, κάποτε, η χήρα Σαραφθία πρόσφερε το αλεύρι στον Ηλία, η Σουμανίτης το δωμάτιο της φιλοξενίας στον Ελισσαίο, η μακαριζόμενη στα Ευαγγέλια χήρα πρόσφερε από το υστέρημά της δύο οβολούς στο φιλόπτωχο ταμείο, η Σαμαρίτης πρόσφερε στον ίδιο τον Χριστό από το βαθύ πηγάδι νερό να δροσιστεί. Έτσι κι αυτή, με την ελπίδα της πίστης κάνοντας κάτι παρόμοιο, απέφευγε να γυρίσει στο σπίτι της ταπεινωμένη και ντροπιασμένη παραστέκοντας στις κακουχίες του τον Στέφανο.

Ο άγιος της λέει: «Πήγαινε στο καλό, γυναίκα, πήγαινε, γιατί δεν μπορώ να δεχτώ έστω και το παραμικρό από σένα. Δεν περιφρονώ ούτε το φύλο σου, ούτε την αναξιότητά σου. Μη γένοιτο. Εγώ είμαι εντελώς ελεεινός και ανάξιος, όμως κωλύομαι από την εντολή να μην επικοινωνώ με αιρετικούς. Ποτέ ως τώρα δεν επικοινώνησα με χριστιανομάχους εικονοκλάστες αιρετικούς ούτε ποτέ πήρα κάτι από τα χέρια τους».

Κι αυτή, θαρρετά, του απάντησε: «Δεν πρόκειται ποτέ, όσιε πάτερ Στέφανε, να καθυβρίσω την εικόνα του Χριστού ή της μητέρας Του ή των αγίων. Γνωρίζω βέβαια τι τιμωρία θα λάβουν όσοι τολμήσουν να το πράξουν. Ο άγιος μας πατήρ Γερμανός τους εικονομάχους τους κατέταξε στην κατηγορία εκείνων που έκραζαν. «Άρον, άρον, σταύρωσον» τον Υιόν του Θεού. Γι' αυτό, έντιμε Πάτερ, αυτό μόνο σου ζητώ, μην αποκαλύψεις στον άνδρα μου και τους συναδέλφους του αυτή μου την πράξη κι εγώ έμπρακτα θα αποδείξω στην οσιότητά σου αυτά που είπα».

Τότε ανοίγει το κλειδωμένο μπαούλο της και βγάζει τρεις κρυμμένες εικόνες, της Παναγίας Θεοτόκου που κρατά στην αγκαλιά της τον Υιό της και Θεό, και των κορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

της φιλολόγου ερευνήτριας κ.Αμαλίας Ηλιάδη

ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

"Αι αλώπεκες, είπε, φωλεούς έχουσιν και τα πετεινά κατασκηνώσεις, ο δε Υιός του Ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήνκλίνει".

Οι άστεγοι αυξάνονται σ΄ όλη την Ευρώπη. Τουλάχιστον 111 ζουν στο αεροδρόμιο Χήθροου του Λονδίνου.
Η Έραμ Νταρ είναι μία απ΄ αυτούς.

Χθες ανακοινώθηκε πως 265 άστεγοι έχουν πεθάνει μέχρι στιγμής φέτος στη Γαλλία. Τέσσερις βρέθηκαν νεκροί μέσα σ΄ έναν μήνα στο Παρίσι. Η γαλλική κυβέρνηση εξετάζει αν θα κάνει υποχρεωτική τη στέγασή τους στις περιόδους του μεγάλου ψύχους. Η εναλλακτική επιλογή είναι να τους αφήσει να πεθαίνουν στον δρόμο.

Στη Βρετανία, πολλοί υιοθετούν τη λύση των... αεροδρομίων. Τουλάχιστον 111 άστεγοι έχουν συγκεντρωθεί στο Χήθροου και πάνω από 20 υπολογίζονται αυτοί που έχουν καταφύγει στο άλλο αεροδρόμιο του Λονδίνου, το Γκάτγουικ. Δεν πρόκειται για περιθωριακούς, αλλά για ανθρώπους της διπλανής πόρτας που βρέθηκαν, για διάφορους λόγους, σε κατάσταση έσχατης ένδειας. Και προσπαθούν να ζήσουν μια όσο το δυνατόν πιο φυσιολογική ζωή. Η Έραμ Νταρ, για παράδειγμα, είναι μια γοητευτική γυναίκα και κάθε πρωί στις 7, μακιγιαρισμένη και φρεσκοχτενισμένη, βρίσκεται στην ουρά για καφέ στο εστιατόριο πάνω από την αίθουσα αναχωρήσεων του Χήθροου. Δεν βιάζεται, διότι δεν πρόκειται να πάει πουθενά. Εδώ και πάνω από ενάμιση χρόνο κατοικεί στο Τέρμιναλ 1 έχοντας όλα της τα υπάρχονται μέσα σ΄ έναν μπλε υφασμάτινο σάκο. Την ημέρα που τη συνάντησε η δημοσιογράφος της «Ντέιλυ Μέιλ», σκόπευε να χαζέψει τις βιτρίνες στα καταστήματα του αεροδρομίου και να φάει μακαρόνια για μεσημεριανό. Τη νύκτα θα κοιμόταν στο πάτωμα, ανάμεσα σ΄ ένα γραφείο της Αmerican Εxpress και ένα μηχάνημα παγωτών.

Οι άστεγοι του Χήθροου είναι υποχρεωμένοι να παίζουν τη γάτα με το ποντίκι με την αστυνομία και τους σεκιουριτάδες. «Έχουν ένα σακίδιο με ρούχα για να αλλάζουν», εξηγεί ένας κοινωνικός λειτουργός. «Χρησιμοποιούν τις τουαλέτες του αεροδρομίου για να πλένονται. Φροντίζουν να μοιάζουν με ταξιδιώτες που ετοιμάζονται να αναχωρήσουν ή μόλις έφτασαν». Μερικές φορές η αστυνομία πραγματοποιεί εφόδους για να τους διώξει. Την Εράμ την έπιασαν ήδη μία φορά. «Οι αστυνομικοί με άφησαν στην Μπαθ Ρόουντ, εδώ κοντά, και ξαναγύρισα», λέει χαμογελώντας. «Οι εργάτες που δουλεύουν τη νύκτα στο αεροδρόμιο είναι πολύ ευγενικοί και δεν καταγγέλλουν τους αστέγους. Ούτε οι καθαριστές. Το πρωί, όταν ξυπνάω, κάνω την τουαλέτα μου και αλλάζω ρούχα για να μην ξεχωρίζω». Όμως είναι 42 χρόνων, έστω κι αν μοιάζει δέκα χρόνια νεώτερη, δεν έχει οικογένεια ούτε αγαπημένο, τίποτε εκτός από το περιεχόμενο του μπλε σάκου. Θα ονειρευόταν κανείς καλύτερη ζωή... «Προσπαθώ να κάνω σχέδια για το μέλλον, αλλά είναι δύσκολο όταν δεν έχεις τίποτε ή σχεδόν τίποτε», λέει. «Ωστόσο τον περισσότερο καιρό αισθάνομαι ευτυχισμένη. Δεν παίρνω ναρκωτικά, δεν πίνω, δεν έχω ψυχικά προβλήματα. Και δεν είμαι στον δρόμο. Θα μπορούσα να ζήσω στο Χήθροου για πάντα»...

o άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ονόμαζε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό-ο οποίος για να μη ξεχνιόμαστε έφτιαξε, εν μέσω 20ώ αιώνι,τους δύο αιματηρότερους πολέμους στη γνωστή  ιστορία του κόσμου- «ΛΕΥΚΗ ΔΑΙΜΟΝΙΑ»: 

«Όταν είχαν επινοήσει οί άνθρωποι μηχανές για το ταξίδι στις θάλασσες, για το πέταγμα στον αέρα, για τη συνομιλία από μεγάλες αποστάσεις, τότε φάνηκε ό Χριστός στην Ευρώπη ότι είναι τόσο άχρηστος και καθυστερημένος, όσο και οί αιγυπτιακές μούμιες.

Όλες όμως τίς εφευρέσεις τις στο διάστημα των τελευταίων διακοσίων ετών, ή Ευρώπη τίς έχει χρησιμοποιήσει για την αυτοκτονία της στους παγκοσμίους πολέμους, για το έγκλημα, για το μίσος, για το γκρέμισμα, για την απάτη, για τον εκβιασμό, για την βεβήλωση των ιερών και οσίων των λαών, για το ψέμα, τίς ατιμίες, τίς ακολασίες και την αθεΐα σ' ολόκληρο τον κόσμο. Αλλά

στην πραγματικότητα, ή Ευρώπη κανένα άλλο δεν εξαπάτησε, εκτός από τον εαυτό της. Οί μη χριστιανικοί λαοί έχουν καταλάβει τι εστίν Ευρώπη, τι προσφέρει και τι θέλει, για τούτο και την ονόμασαν «Λευκή Δαιμονία.»

κι έρχεται ο γνωστός κοινωνιολόγος Λεβί Στρος,o oποίος σήμερα γίνεται 100 ετών,να τον επιβεβαιώσει.αντιγράφω από τα σημερινά «Νέα»:

«Παρατηρώ την τρομακτική εξαφάνιση ειδών της πανίδας και της χλωρίδας.

Το ανθρώπινο είδος ζει σε ένα καθεστώς εσωτερικής δηλητηρίασης.

Σκέφτομαι τον κόσμο στον οποίο τελειώνω τις ημέρες μου. Και δεν αγαπώ αυτόν τον κόσμο», εξομολογήθηκε σε συνέντευξή του στη «Μonde» το 2005. Αλλά πολύ πριν από αυτή τη συνέντευξη, ο Λεβί- Στρος είχε επικρίνει εκείνους τους θεωρητικούς του ουμανισμού που θεμελίωναν τα δικαιώματα του ανθρώπου στα προνόμια ενός κυρίαρχου είδους- του ανθρώπινου.

Με τον ίδιο τρόπο ανέτρεψε την ιδέα ότι ο δυτικός είναι ένας ανώτερος πολιτισμός.

«Αυτές οι κοινωνίες δεν αντιπροσωπεύουν ένα παιδικό ή κατώτερο στάδιο της ανθρωπότητας, αλλά σύνθετους οργανισμούς που δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από τον δικό μας σε επίπεδο ανάπτυξης σκέψης και κουλτούρας», έγραφε.

Ο Ντιντιέ Εριμπόν, συγγραφέας του βιβλίου «De pres e de loin, entretiens avec Claude Levi-Strauss», συμπυκνώνει την κληρονομιά του Λεβί- Στρος στην αναγνώριση και τον σεβασμό του Άλλου.

Σε αυτή την υποδοχή που επιφύλαξαν οι Αζτέκοι στους Ισπανούς κονκισταδόρες, για να γνωρίσουν από τον «Άλλον» τον αφανισμό.

χτές στην εκπομπή του Νίκου Ευαγγελάτου «Αποδείξεις» παρουσιάστηκαν διάφορα λυπηρά που συμβαινουν στο Αγιονόρος και έχουν σχέση με την εκκοσμίκευση του.

Μεταξύ των άλλων παρουσιάστηκε και η ιστοσελίδα agion-oros.net στην οποία επωλείτο ένα κομποσχοίνι με 33 κόμπους αντί 180 ευρώ!!!

σήμερα η σελίδα με τις πωλήσεις δεν υπάρχει στην παραπάνω διεύθυνση.

εσείς μπορείτε να την δείτε κάνοντας κλίκ στην φωτογραφία του σούπερ ντούπερ κομποσχοινιού των 180 ευρώ

είπε ο γέροντας Παϊσιος

«Οι καημένοι οι κοσμικοί θέλουν από εμάς τους μοναχούς κάτι το ανώτερο και, για να πετύχουμε το ανώτερο, πρέπει να αποφύγουμε κάθε ανθρώπινη παρηγοριά.

Ο σκοπός των μονών είναι πνευματικός και δεν πρέπει να υπάρχη το κοσμικό στοιχείο αλλά το ουράνιο, για να πλημμυρίζουν οι ψυχές από παραδεισένιες γλυκύτητες. Στα κοσμικά δεν μπορούμε να συναγωνισθούμε τους κοσμικούς, διότι, όσο να 'ναι, οι κοσμικοί έχουν περισσότερα μέσα. Ένα μοναστήρι, όταν ζη πνευματικά, ξέρετε πως προβληματίζει τον κόσμο; Όταν υπάρχn ευλάβεια, φόβος Θεού, και δεν υπάρχη ούτε κοσμική λογική ούτε εμπορικό πνεύμα, αυτό είναι που συγκινεί τους λαϊκούς. Αλλά δυστυχώς το εμπορικό πνεύμα μπαίνει σιγά - σιγά στο μεδούλι του Μοναχισμού. Είχε έρθει ένας καλόγερος στο Καλύβι και έπλεκα κομποσχοίνι. «Εσύ, μου λέει, τα κομποσχοίνια τα δίνεις ευλογία. Εγώ αυτό το τριαντατριάρι κομποσχοίνι μπορώ να το πουλήσω και πεντακόσιες δραχμές. Και δεν το φτιάχνω όπως εσύ. Εγώ μόλις τελειώσω τους κόμπους, το κόβω και το ράβω λίγο, για να μη χάσω το νήμα. Χρησιμοποιώ και την κλωστή που κόβω από τον σταυρό, την ενώνω, δεν βάζω και χάνδρες και κερδίζω πιο πολλά». «Βρέ, δεν ντρέπεσαι, του λέω. Δεν καταλαβαίνεις ότι έχεις εμπορικό πνεύμα; από το 1950 είμαι καλόγερος και πρώτη φορά είδα τέτοια αντιμετώπιση!».

μετά το 2000 είδα αρκετές φορές ελεύθερους παπαγάλους στον Εθνικό Κήπο της Αθήνας.

Στην αρχή ήταν ενα σμήνος παπαγάλων Κοκατίλ (αυτοί με το κοκκινάδι στο μάγουλο και την μακριά ουρα) αλλά μετά είδα και μεμονωμένους παπαγάλους ringneck

Tελευταία συνάντησα ένα σμήνος κοκατιλ στο αλσύλιο του Χατζηκυριάκειου ιδρύματος στον Πειραιά!!!

Σε αυτούς τους εξωτικούς επισκέπτες  αναφέρεται το ΟΙΚΟ της Καθημερινής

Περισσότερα

όλοι μας θα κάνουμε δώρα ,μικρότερα ή μεγαλύτερα,τις μέρες που έρχονται.

δε θα ήταν καλυτερα αντί να χρηματοδοτήσουμε  τις πολυεθνικές να πάρουμε τα δώρα μας ενισχύοντας ταυτόχρονα και προσπάθειες που συμπαραστέκονται σε δυσκολεμένους συνανθρώπους μας ?

αυτό τον καιρό στο Πνευματικό Κέντρο του Δ.Αθηναίων,στο κέντρο της Αθήνας φιλοξενούνται διάφορα παζάρια:

BAZAAR ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΛΟΓΑ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΙΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ

Σάββατο 29  Noεμβρίου, ώρα: 10.00 π.μ.-9.00 μ.μ.
Κυριακή 30 Νοεμβρίου, ώρα: 10.00 π.μ.-6.00 μ.μ.
Πνευματικό Κέντρο - Αίθουσα Κόντογλου
Ακαδημίας 50, τηλ.: 210 36 21 601

BAZAAR ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Τρίτη 4 Δεκεμβρίου, ώρα: 9.00 π.μ.-6.00 μ.μ.
Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου, ώρα: 9.00 π.μ.-6.00 μ.μ.
Πνευματικό Κέντρο - Αίθουσα Κόντογλου
Ακαδημίας 50, τηλ.: 210 36 21 601

BAZAAR ΤΟΥ INTERNATIONAL INNER WHEEL

Σάββατο 8 Δεκεμβρίου, ώρα: 10.00 π.μ.-7.00 μ.μ.
Πνευματικό Κέντρο - Αίθουσα Κόντογλου
Ακαδημίας 50, τηλ.: 210 36 21 601

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΟΡΤΑΓΟΡΑ ΤΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΡΥΘΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ(Ε.Ε.Σ.)

Τρίτη 11 Δεκεμβρίου, ώρα: 8.30 π.μ.-8.00 μ.μ.
Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου, ώρα: 8.30 π.μ.-8.00 μ.μ.
Πνευματικό Κέντρο - Αίθουσα Κόντογλου
Ακαδημίας 50, τηλ.: 210 36 21 601

BAZAAR ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ « Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ»

Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου, ώρα: 9.00 π.μ.-9.00 μ.μ.
Σάββατο15 Δεκεμβρίου, ώρα: 9.00 π.μ.-9.00 μ.μ.
Κυριακή16 Δεκεμβρίου, ώρα: 9.00 π.μ.-4.00 μ.μ.
Πνευματικό Κέντρο - Αίθουσα Κόντογλου
Ακαδημίας 50, τηλ.: 210 36 21 601

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ - BAZAAR ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΑΙΓΙΝΗΤΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

Τρίτη 18 Δεκεμβρίου, ώρα: 10.00 π.μ.-8.00 μ.μ.
Πνευματικό Κέντρο - Αίθουσα « Γ. Ιακωβίδης»
Ακαδημίας 50, τηλ.: 210 36 21 601

είπε γέρων:ο κύων μείζων μου εστί ότι και αγάπην έχει και εις κρίσιν ουκ έρχεται....

«ο σκύλος είναι καλύτερος μου γιατί κι αγάπη έχει και σε κρίση δεν έρχεται...»

ιστορία από το Γεροντικό που μού θύμισε ο παπα Βασίλης Γοντικάκης καθώς τον άκουγα από την Πειραϊκή Εκκλησία.

Ο Μπόμπι ήταν ένας σκύλος τόσο πιστός που έζησε 14 χρόνια δίπλα στον τάφο του αφεντικού του. Σχεδόν ενάμιση αιώνα μετά, είναι πλέον η μασκότ του Εδιμβούργου και η ιστορία του γυρίστηκε σε ταινία που κάνει σήμερα πρεμιέρα.

H ιστορία του Γκρεϊφράιαρς Μπόμπι όχι μόνον άντεξε 146 χρόνια, αλλά στάθηκε και πηγή έμπνευσης για ένα διάσημο άγαλμα, ένα βιβλίο, μια ταινία του Ντίσνεϊ («Γκρεϊφράιαρς Μπόμπι, 1961), αρκετές χιλιάδες τουριστικές επισκέψεις και τώρα την ταινία «Οι περιπέτειες του Γκρεϊφράιαρς Μπόμπι», που κάνει σήμερα πρεμιέρα στο Κάστρο του Εδιμβούργου. Ποιος ήταν όμως ο Μπόμπι; Και γιατί ασχολούμαστε πάλι με την ιστορία του;

Οι λεπτομέρειες είναι απλές και τραγικές. Τον κρύο χειμώνα του 1853, ένας κηπουρός ονόματι Τζον Γκρέι έφθασε στο Εδιμβούργο με τη σύζυγό του, την Τζες, και τον 13χρονο γιο του Τζον.

Έψαξε για δουλειά, αλλά δεν βρήκε τίποτε λόγω και της ηλικίας του - ένας 40χρονος ήταν πολύ ηλικιωμένος στη Σκωτία του 1850. Έγινε έτσι νυχτοφύλακας στην αστυνομία του Εδιμβούργου για τον πενιχρό μισθό των 13 σελινιών την εβδομάδα. Του έδωσαν επίσης ένα σκύλο φύλακα για να του κρατάει συντροφιά τις νύχτες - πρώτα ένα Κόλεϊ και μετά ένα κουτάβι Σκάι τεριέ, που το έλεγαν Μπόμπι επειδή ανήκε στους «Μπόμπηδες», τη βρετανική αστυνομία. Κάθε μέρα, με ήλιο, χιόνι ή βροχή, περπατούσαν μαζί στους πλακόστρωτους δρόμους του Εδιμβούργου. Αλλά ο Γκρέι προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 1858, σε ηλικία 45 χρόνων. Θάφτηκε στο κοιμητήριο της εκκλησίας του Γκρεϊφράιαρς. Λίγο καιρό μετά την κηδεία, η χήρα του εγκατέλειψε την πόλη.

Λίγες μέρες μετά, ένας κηπουρός ανακάλυψε το μικρό σκυλί ξαπλωμένο δίπλα στον τάφο και προσπάθησε να το διώξει με φωνές. Αλλά ο Μπόμπι δεν υποχώρησε. Καταιγίδες, θύελλες και χαλάζι δεν έπεισαν τον σκύλο να πάψει να φρουρεί τον τάφο του αφεντικού του. Τελικά ο κηπουρός τού έφτιαξε ένα κατάλυμα δίπλα στον τάφο και ο Μπόμπι έζησε 14 χρόνια εκεί, δίπλα στο πρώτο και μοναδικό αφεντικό του, με τις φροντίδες των γειτόνων και των παιδιών, μέχρι που πέθανε το 1872.

Έγινε η μασκότ του Εδιμβούργου
ΑΠΟ TO 1861, έγινε παράδοση στο Εδιμβούργο να ρίχνεται ένας κανονιοβολισμός από το Κάστρο ακριβώς στη μία το μεσημέρι, ώστε οι κάτοικοι της πόλης να μπορούν να ρυθμίζουν τα ρολόγια τους. Ο Μπόμπι, μια από τις φορές που είχε βγει από το κοιμητήριο, έπιασε φιλίες μ' έναν λοχία Σκοτ από τη φρουρά του Κάστρου, στον οποίο είχε ανατεθεί να ρίχνει τον κανονιοβολισμό, και τον ακολούθησε στις επάλξεις. Άρχισε από τότε να συνδέει τον κανονιοβολισμό με το μεσημεριανό φαγητό του και κάθε μέρα, μετά το «μπαμ» στη μία, ο Μπόμπι έβγαινε από το κοιμητήριο και κατευθυνόταν στο καφενείο της Καντλμέικερ Ρόου, όπου τον πήγαινε το παλιό αφεντικό του, ο Γκρέι. Ένας επιπλοποιός ονόματι Ουίλιαμ Ντόου άρχισε να του δίνει κάθε μεσημέρι φαγητό στο ίδιο καφενείο. Και αφότου ένας δημοσιογράφος έγραψε γι' αυτόν στον «Ταχυδρόμο του Ινβερνές», το 1864, ο Μπόμπι έγινε ένα είδος δημοτικής μασκότ.

H βαρόνη συγκινήθηκε

Το 1867, ένας τοπικός αξιωματούχος ζήτησε από όλους τους ιδιοκτήτες σκύλων να πάρουν άδεια για τα ζώα τους και ανακοίνωσε πως όποιοι σκύλοι δεν είχαν άδεια, άρα και αφεντικό, θα θανατώνονταν. Ζωντανό αφεντικό ο Μπόμπι δεν είχε και βρέθηκε έτσι αντιμέτωπος με τον θάνατο. Αλλά ο λόρδος - προεστώς του Εδιμβούργου σερ Ουίλιαμ Τσέιμπερς επενέβη. Αγόρασε μια άδεια και εφοδίασε τον σκύλο μ' ένα περιλαίμιο πάνω στο οποίο χάραξε τις λέξεις «Γκρεϊφράιαρς Μπόμπι με την άδεια του Λόρδου - Προεστού 1867».

Όταν ο σκύλος πέθανε, το 1872, η ιστορία του έφτασε στα αυτιά της βαρόνης Αντζέλια Μπαρντέτ - Κουτς, η οποία συγκινήθηκε τόσο ώστε ζήτησε από το Συμβούλιο του Εδιμβούργου την άδεια να φτιάξει μια κρήνη με το άγαλμα του σκύλου. Το έκανε ένα χρόνο αργότερα, σ' ένα οικόπεδο απέναντι από το κοιμητήριο. Σήμερα υπάρχει δίπλα της μια παμπ που ονομάζεται «The Greyfriars Bobby» και σε κάποιο σημείο μια επιγραφή: «Γκρεϊφράιαρς Μπόμπι. Πέθανεστις 14 Ιανουαρίου 1872, σε ηλικία 16 ετών. H πίστη και η αφοσίωσή του ας γίνουν μάθημα σε όλους εμάς».

Το κολάρο του Μπόμπι και το μπολ από το οποίο έτρωγε φυλάσσονται στο Χάντλι Χάουζ, το μουσείο του Εδιμβούργου αφιερωμένο στην ιστορία της πόλης.

ΤΑ ΝΕΑ 7/2/2006

οπτικές ανάσες αγιότητας κι ευλογημένης εκούσιας άκρας πτωχείας και υπομονής ,«πρώτες βοήθειες» άγιας μνημοσύνης μέσα στη θορυβώδη αχλύ του αμετανόητου «ιερού» μαμωνά.