ΑΠΟΣΤΙΧΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΑ ΕΝΑΝ ΟΡΘΡΟ ΣΤΟ ΑΣΚΗΤΗΡIO ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΟΥ



Ξύπνησες Αδάμ και ξαναρχίζει ο κόσμος
Φύλλωμα κισσού στον ασβέστη περνάν
Τρεμάμενα τα κύματα μυριάδες σκιάσματα

Μες στ ' Απίστευτο μετρήσου και πες
Πόσο πιάνει ο σταυρός και πόσο η Πλατυτέρα
Της ψυχής σου που ανάφτηκε χρυσός αέρας

Αϊτέ Θαλασσών των ουρανών δελφίνι
Ζωή μου γλαυκή που σε μιαν αστραπή
Τα ' πες όλα και τα ' καψες τα ' πες όλα και τα ' κρυψες

Εναντίον μου να μεγαλώνουν είδα
Κορυφές του Αραράτ κι ακατάληπτες γλώσσες
Όμως μόνος προχώρησα κι ούτ ' ένα δάκρυ

Δόλωμα κρυφό στη βοή των κυμάτων
Ρίχνω κι αγρικώ σαν λεόντων φωνές
Τις φορές οπού αδίκησα τις φορές οπού απάτησα

Μου κατάφαγαν σπείρες μελισσών
Το λιγνό μου κορμί και τη μιλιά μου πήραν
Θεές κωδωνοκρούοντας πέλαγα μαύρα

Να πενθώ για τι ; Ποιος αυτός που προστάζει ;
Ποιανού μαχητή χαμένου στο σωρό
Άθελά του το ίνδαλμα να ξανάρχεται μέσα μου ;

Τρεις και τέσσερις φορές έγειρε ο νους μου
Με λοξά τα φτερά πουλιού της τρικυμίας
Κι υστέρα πάλι τίποτα τίποτα πάλι

Έχε γεια Βοριά μελαψέ σγουρομάλλη
Που κρυφά κρατείς από κάτω της γης
Το ένα μου αηδόνισμα τα πολλά μου αμαρτήματα

Εννεάστερο τέρας φωτεινό
Ταξιδεύει ψηλά και στην ψυχή μου ρίχνει
Τόπους τόπους τα γράμματα κι ούτε μια λέξη

Τίποτα να πω πια δε γίνεται άλλο
Μοναχά φυσώ και πέπλα παλαιά
Για τους άλλους αόρατα μπρος στα μάτια μου ανοίγονται

Ανυπόταχτο σκαρφαλωμένο γίδι
Στα ύψη μασά των αιώνων τα φύλλα
Όπως πριν που γεννήθηκα κι όπως κατόπιν

Εμπρός προσκυνώ σε την Ανθοκρατούσα
Μαβιά που κοιτάς και τα πέρα βουνά
Ωσάν της Αναλήψεως καταδιάφανα χάνονται

Ατελεύτητα λευκό το κελί
Σαν σταγόνα νερού καθαρού μες στον ήλιο
Με πηγαίνει κι ολόγυμνος το θαύμα λέω .

O. EΛYTHΣ      1972

  O διάβολος έχει πολλές χάρες, και γι αυτό έχει και πολλά ονόματα. Το πρώτο όνομα του είναι Όφις, φίδι . Αυτό το όνομα είναι το πιο αρχαίο και δεν φανερώνει μια χάρη του μοναχά, αλλά όλες μαζί. Γιατί το φίδι είναι φαρμακερό κι ότι δαγκάσει το φαρμακώνει και το πεθαίνει .  Παρεκτός από αυτό το φίδι έχει ένα κορμί με πολλες βόλτες , που μ΄αυτές σφίγγει όποιον θέλει να σκοτώσει, κι αν αυτός ο δυστυχής τύχει να ξεφύγει από τη μια βόλτα, πέφτει στην άλλη.

T΄αλλα του ονόματα είναι ανάλογα τις χάρες που έχει αυτό το τρομερό πνεύμα. Λέγεται Διάβολος επειδή κατηγόρησε τον Θεό στους Πρωτόπλαστους κι από τότε ως τα τώρα δουλεύει με τη ραδιουργία.Λέγεται Σατανάς που θα επι εχθρός, γιατί είναι εχθρός τού Θεού και τουα ναθρωπίνου γένους. Λέγεται Βεελζεβούλ και Βελίαρ που θα πει Σιχαμερός. Λέγεται Πονηρός. Λέγεται Ανθρωποκτόνος. Λέγεται Μισόκαλος επειδή μισεί τα καλά και τα έμορφα.Λέγεται Απολλύων ήγουν χαλαστής.Τέλος λέγεται και Μαμωνάς που θα πεί Παράς. Μαμωνάς λεγότανε ένα σιχαμερό είδωλο που προσκυνούσανε οι ειδωλολάτρες της Συρίας, είδωλο του χρυσαφιού, του πλούτου, των λεφτών , της καλοπέρασης.

Ο Χριστός λοιπόν, τούτο τον Μαμωνά, τούτο τον χρυσό διάβολο μας τον έδειξε για τον πιο επικίνδυνο εχθρό του Θεού. Από τη μια μεριά έβαλε τον Θεό, κι από την άλλη έβαλε τον Μαμωνά. Τον ένα αντίκρυ στον άλλον.  «Κανένας, λέγει, δεν μπορεί να δουλεύει σε δύο αφεντικά, γιατί ή τον έναν θα μισήσει και τον άλλον θα αγαπήσει ή θα αφοσιωθεί στον ένα και τον άλλον θα καταφρονήσει.Δεν μπορείτε να προσκυνάτε και τον Θεό και τον Μαμωνά».

Βλέπεις πως τούτη την φορά δεν βάζει ο Χριστός αντίκρυ στον Θεό τον μαύρο διάβολο ή τον Διάβολο αλλά βάζει τον Μαμωνά, το χρυσαφένιπο είδωλο. Και λέγει τούτα τα λόγια αφού είπε πρωτύτερα τούτα «Το λυχνάρι τού σώματος είναι το μάτι.Αν το μάτι σου είναι απλό (απονήρευτο) όλο το σώμα σου θα είναι φωτεινό.Και αν το μάτι σου είναι πονηρό όλο το σώμα σου θα είναι σκοτεινό.Αν λοιπόν το φως που υπάρχει μέσα σου είναι σκοτάδι, το σκοτάδι πόσο θάναι; ».

Ο Μαμωνάς είναι ο διάβολος τής φιλαργυρίας μα για να τον βάζει ο Χριστός τόσο ζωηρά αντίκρυ στον Θεό, θα πεί πως έχει μέσα του όλες τις καταραμένες κακίες , κατά τον λόγο που λέει «Μητέρα όλων των κακών είναι η φιλαργυρία». Λοιπόν, ο Μαμωνάς είναι και όφις φαρμακερός , είναι και ανθρωποκτόνος, είναι και παμπόνηρος , είναι και ραδιούργος είναι και ψεύτης.

Από την καταραμένη αγάπη για τον Παρά πηγάζουνε όλα τα κακά , όλες οι συμφορές της ανθρωπότητας.
Αυτό είναι φανερό σε κάθε περίσταση, μα ιδιαίτερα σήμερα, σε τούτον τον αμαρτωλό αιώνα που ζούμε.

Αυτό το τέρας του Μαμωνά που καταπλακώνει σήμερα τον κόσμο , έχει πολλά κεφάλια σαν το θηρίο τής Αποκαλύψεως.Αλλά τα δύο από αυτά είναι τα πιο μεγάλα.Το ένα λέγεται Μεγαλομανία και το άλλο Χρυσαφολατρία. Αν κοιτάξεις όμως καλά θα δείς πως και αυτά τα δύο κεφάλια είναι ένα και μοναχό, σαν τού διπρόσωπου Ιανού. Γιατί φιλαργυρία και μεγαλομανία είναι δυό στρίγγλες σε ένα κορμί ενωμένες.

Τώρα ρίξε μια ματιά και δε ςποια είναι τα είδωλα της ανθρωπότητας , που τα προσκυνούνε με σιχαμερό υστερισμό οι άνθρωποι κάθε φυλής.Είναι κάποια πρόσωπα που δεν έχουνε απάνω τους άλλο τίποτε , παρεκτός από μεγαλομανία κι από λεφτά. Ωστόσο, τα ονόματα τους κι όλα τα καθέκαστσα της παραλυμένης ζωής τους τα μαθαίνουμε στο πιο απόμακρο μέρος τής οικουμένης. Είναι το καθημερινό ψωμί αυτής της ελεεινής ανθρωπότητας. Λατρεύονται σαν θεοί, κι ας μην είναι η ζωή τους παραπάνω από λίγους μήνες ή ένα δυο χρόνια το πολύ. Γιατί κείνοι που τους προσκυνάνε, τους βαρυούνται , και φανερώνουνε ολοένα άλλα είδωλα, που ξεθρονίζουνε τα παλιά.

Όλη λοιπόν αυτή η αηδιαστική λατρεία κι οι ύμνοι που αναπέμπονται σε αυτά τα ασήμαντα ανθρωπάρια, όλα γίνουνται γιατί πίσω από το κάθε είδωλο υπάρχει το χρήμα , για το οποίο λιμάζουνε όλοι , μικροί και μεγάλοι , αρσενικοί και θηλυκοί .  Ο Μαμωνάς τους μαγεύει όλους, τους τραβά σαν μαγνήτης. Βγάλετε αυτόν στην μπάντα και θα δείτε τι θ΄απομείνει από τα είδωλα που σας είπα. Αυτός αφιονίζει τους λατρευτές και βλέπουνε «εκρηκτική ομορφιά»  εκεί που υπάρχουνε μόνο κάποια ανέκφραστα πρόσωπα , «λεπτή  εξυπνάδα και χάρη» εκεί που υπάρχει βλακεία κι απανθρωπιά, «ευγενικά αισθήματα » εκεί που υπάρχει απανθρωπιά αναισθησία κι εκφυλισμός,  «ζωή και σφρίγος »  εκεί που υπάρχει ακολασία κι αποκτήνωση.

Ω κόσμε ! Σε τι ξεπεσμό έχεις καταντήσει...! Είσαι βουλιαγμένος μέσα στη λασπη και θαρρείς πως δροσίζεσαι μέσα σε κρυσταλλένια νερά.

Αλλά , τι είναι τέλος πάντων,αυτά τα πλάσματα που τα λατρεύει σήμερα η οικουμένη και καταγίνεται μ΄αυτά μέρα-νύχτα;Ποιές θυσίες κάνουνε για την ανθρωπότητα , κι αυτή τους λιβανίζει ;; Αυτά τα είδωλα είναι αληθινά είδωλα. αναίσθητα σε ό,τι τους κάνουνε οι λατρευτές τους. Μέσα τους είναι πεθαμένα , δεν έχουνε κανένα αίσθημα, δεν νοιώθουνε τίποτα για την ανθρωπότητα που ζει με κακοπάθηση, με αγωνία, μ΄ένα μελανό σύννεφο, μπροστά της κρύβει  που κρύβει από τα μάτια κάθε ελπίδα. Όσοι λατρεύουνε αυτά τα «άχθη αρούρης» , καλά παθαίνουνε από τα είδωλα τους, που τους βλέπουνε σαν σκουλήκια να σέρνουνται μπροστά τους. Τι φταίνε όμως όσοι άνθρωποι κρατούνε ακόμα κάποια ανθρωπιά  και γυρίζουνε το πρόσωπο τους με αηδία απ΄αυτή την ντροπή , και που διατηρούνε κάποια σοβαρότητα κι αγωνίζονται να φυσήξουνε στα παιδιά τους λίγη πνοή  και την απέχθεια στην ψευτιά , στον εκφυλισμό και στη φρικτή παραμόρφωση τού ανθρώπου ;;

Βλέπεις λοιπόν πως ο Μαμωνάς βασίλεψε πια στον κόσμο, από τη μιά άκρη ώς την άλλη, κι έκανε την καρδιά του ανθρώπου ένα σπήλαιο , γεμάτο οχιές και φρύνους ;;

Είπα πρωτύτερα πως ο Μαμωνάς έχει απάνω του όλες τις σιχαμερές χάρες τού Σατανά.Είναι ραδιούργος , είναι ψεύστης, είναι φονιάς είναι ανθρωποκτόνος.

Γιατί το πάθος των λεφτών  τα φέρνει όλα πίσω του.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ, ΜΥΣΤΙΚΑ ΑΝΘΗ ,ΤΟ ΔΙΚΕΦΑΛΟ ΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΕΙΔΩΛΑ.

Τελώντας την Λειτουργία προσεύχομαι βεβαίως για όλο τον κόσμο και δεν αμφιβάλλω ότι, ωσότου προσφέρεται στον κόσμο αυτό η θυσία αυτή της αγάπης, ο κόσμος θα διατηρηθεί στην ύπαρξή του.
Όταν όμως θα παύσει να προσφέρεται η θυσία αυτή, τότε αναπόφευκτα ο κόσμος θα κατακαεί στο πυρ του γενικού μίσους.
Ναι, ακόμη και ως σήμερα δεν βλέπουμε στους αιώνες που πέρασαν τέτοια εποχή, κατά την οποία ο Χριστιανισμός έγινε σοβαρά δεκτός από τις ανθρώπινες μάζες. Μπορούμε ακριβέστερα να πούμε ότι η απουσία της αγάπης του Χριστού από τις ψυχές εκείνων που με τη βία επάνω στους πιο αδύνατους άρπαξαν την εξουσία, οδήγησε στις φοβερές παραμορφώσεις όλης της ζωής της ανθρωπότητας, και εξαιτίας αυτού έγινε αδύνατη σε όλους η σαφής αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Στην τύφλωση από το μίσος οι άνθρωποι χάνουν τελείως την αίσθηση αυτή, και τότε γι' αυτούς «πεθαίνει ο Θεός».
Για την επιβεβαίωση της σκέψεώς μου έστρεψα από πολλού ήδη την προσοχή μου στο ότι και τα τέσσερα Ευαγγέλια αρχίζουν με αναφορά στην προφητεία του Ησαΐου: «Ετοιμάσατε την οδόν Κυρίου ... Πάσα φάραγξ (δηλαδή υποβάθμιση και άσκηση βίας επάνω στους ανθρώπους) πληρωθήσεται και παν όρος (δηλαδή βίαιη κυριαρχία επάνω στους αδελφούς) ταπεινωθήσεται ... και αι τραχείαι εις οδούς λείας, και (μόνο τότε) όψεται πάσα σαρξ το σωτήριον του Θεού».
...Αν βρεις, να διαβάσεις τον υπέροχο εικοστό τέταρτο λόγο του οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου ...
Ο άγιος αυτός, σε συμφωνία με όλους εκείνους που προηγήθηκαν από αυτόν και με εκείνους που ήρθαν στον κόσμο μετά από αυτόν, λέει ότι «ο Θεός για τη ζωή στον κόσμο αυτό δημιούργησε πατέρα και υιό και όχι δούλο και μισθωτό ... Η δουλεία προήλθε από την μεταξύ των ανθρώπων έχθρα, εξαιτίας της οποίας άρχισαν να πολεμούν ο ένας εναντίον του άλλου και ο ένας να υποδουλώνει τον άλλον. Και η εξαγορά των ανθρώπων εξαιτίας της φτώχειας και των ελλείψεων, που άρχισαν να κυριεύουν τους πιο αδυνάτους λόγω της απληστίας και της πλεονεξίας των ισχυρότερων ... Χωρίς βία και φτώχεια κανένας δεν θα γινόταν δούλος ή μισθωτός ...». Αυτός ο, παραμορφωμένος από το μίσος των ανθρώπων, κόσμος κρύβει από την όραση το Υπέροχο Πρόσωπο του Θεού.
Ο Θεός δεν ενεργεί με βία διαφυλάσσει με άγιον τρόπο την ελευθερία εκείνου που δημιουργήθηκε «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσίν» Του.
Επιπλέον βλέπει με υπομονή και τις κακές ακόμη εκδηλώσεις της ελευθερίας του ανθρώπου.
Και η υπομονή Του αυτή θα διατηρηθεί τόσο, ώστε να γίνει δυνατή η εμφάνιση του αντιχρίστου, που θα αποπειραθεί να παραμερίσει τον Αληθινό Θεό και ακολούθως να ανακηρύξει θεό τον εαυτό του.
Την οδό του αντιχρίστου θα συνοδεύσει αναπόφευκτα άσκηση παγκόσμιας βίας ...
Πολλοί θα σκανδαλισθούν με αυτό.
Θα εγερθεί σ' αυτούς το ερώτημα: Πού είναι λοιπόν ο Θεός; Πού είναι η Πρόνοιά Του για κάθε κτίσμα;
Ανάμεσα σ' αυτούς που σκανδαλίστηκαν ήταν και η δική μας φτωχή Αλεξάνδρα.
Δεν αντιλήφθηκε τις οδούς του Θεού και υπερασπιζόμενη το ανθρώπινο δίκαιο απέρριψε τη δικαιοσύνη του Θεού.
Τώρα όμως που βρέθηκε σε συνθήκες που μπορεί να δει ότι ο Θεός είναι δυνατός και μετά θάνατον να δώσει στον άνθρωπο το πλήρωμα της ζωής και της μακαριότητας, με απλότητα και χαρά θα προχωρήσει στη συνάντησή Του: «Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται»

Γέροντας Σωφρόνιος ,Από το βιβλίο «Γράμματα στη Ρωσία»

Ο άνθρωπος που εισόρμησε πια στην απώτερη θλίψη
με δίχως έστω ένα τριαντάφυλλο
μ' εκείνα τ' ακατέργαστα στην ώχρα μεινεσμένα μάτια
στο μισοσκέπαστο ερημόκκλησο σέρνοντας
τη μεγάλη ανάπηρη σιωπή στο καροτσάκι της ομιλίας
ανέκαθεν ήξερε την άσωστη κατάσταση-: πως είμαστε
καθημαγμένοι ερασιτέχνες του Πραγματικού
μ' ένα μυστήριο που βεβηλώνει τη διάνοια διχάζοντας
πριν η δορά της θάλασσας σηκώσει το ανάστημα του Άδη.

Πολύκρουνη η θύελλα σπάζει τα ματογυάλια της κι ο μέγας
τρόμος αδράχνει τα μελλούμενα
σχηματίζοντας αποστήματα στη μνήμη.
Κατάχαμα της ασίγαστης σιγής ένα κινούμενο
κειμήλιο-σκουλήκι.

Η ζωή που μικραίνει: η μεγάλη αλήθεια.
Στον οπού πιάνει το τσαπί γίνεται τσάπισμα
στον οπού πίνει το νερό γίνεται πιόμα.
Έρχεται έαρ αειπάρθενο προφέροντας αρώματα
κρατεί μια κατάμαυρη λεπτότατη κλωστή
στα ύπαιθρα της νύχτας
το σημείο του γκιώνη που είν' άγνωστο πέρα...

Νίκος Καρούζος

Η έναστρη φωτεινότητα

Λόγω αυτής της ορφάνιας που έχει κόσμος σε σχέση με τον Θεό, ο οποίος είναι η χαρά, δεν ξέρει τι κάμνει και παραφέρεται.

Αν ο άνθρωπος μπεί στην γραμμή τού Θεού και τής Εκκλησίας και γνωρίσει τον Πατέρα του τον ουράνιο, τότε δεν θα συμπεριφέρεται πλέον ως ορφανός και θα έχει μόνιμα την χαρά.

Το άγχος τι είναι ;

Είναι ακριβώς , αυτή η ορφάνια από τον ουράνιο Πατέρα.

π.Πορφύριος

«Ο Θεός είναι νεκρός ! Ο Θεός παραμένει νεκρός ! Κι εμείς τον σκοτώσαμε !
Πώς να παρηγορηθούμε εμείς , οι φονιάδες των φονιάδων ;
Κάτω απ' το μαχαίρι μας μάτωσε ότι πιο άγιο και πιο ισχυρό είχε ως τώρα ο κόσμος - ποιός θα μας καθαρίσει απ' αυτό το αίμα ;
Ποιός νερό μπορεί να μας πλύνει ;
Ποιούς εξιλασμούς , ποιά ιερά παιχνίδια πρέπει να εφεύρουμε ;
Το μέγεθος αυτής της πράξης δεν είναι πολύ μεγάλο για μας ;
Δεν πρέπει να γίνουμε κι εμείς οι ίδιοι θεοί απλώς για να φαινόμαστε άξιοι της ;;»

Νίτσε «Χαρούμενη Γνώση»

"Ο λογισμός μου ήταν εκεί στον Σταυρό του Σωτήρος, όπου έστεκε η αγία Μαρία η Θεοτόκος και έκλαιγε, και εγώ ήθελα πάντοτε έτσι να κλαίω"

Ο αββάς Ιωσήφ διηγήθηκε ότι ο αββάς Ισαάκ είπε:

"Κάποτε καθόμουν μαζί με τον αββά Ποιμένα και τον είδα να πέφτει σε έκσταση.

Επειδή του είχα πολύ θάρρος, του έβαλα μετάνοια παρακαλώντας τον "πές μου, πού ήσουν; "

Εκείνος αναγκάσθηκε και είπε:

"Ο λογισμός μου ήταν εκεί στον Σταυρό του Σωτήρος, όπου έστεκε η αγία Μαρία η Θεοτόκος και έκλαιγε, και εγώ ήθελα πάντοτε έτσι να κλαίω".

από το Γεροντικό

ΜΟΛΙΣ ΣΗΜΕΡΑ βρήκα το θάρρος και ξεσκέπασα το κηπάκι σαν φέρετρο.

Με πήραν κατάμουτρα οι μυρωδιές, λεμόνι, γαρίφαλο.

Ύστερα παραμέρισα τα χρόνια, τα φρέσκα πέταλα και να: η μητέρα μου, μ' ένα μεγάλο άσπρο καπέλο και το παλιό χρυσό ρολόι της κρεμασμένο στο στήθος.

Θλιμμένη και προσεκτική. Πρόσεχε κάτι ακριβώς πίσω από μένα.

Δεν πρόφτασα να γυρίσω να δω γιατί λιποθύμησα.

ΜΕΡΑ ΤΡΕΜΑΜΕΝΗ όμορφη σαν νεκροταφείο

με κατεβασιές ψυχρού ουρανού

Γονατιστή Παναγία κι αραχνιασμένη

Τα χωμάτινα πόδια μου άλλοτε

(Πολύ νέος ή και ανόητα όμορφος θα πρέπει

να ήμουν)

Οι και δύο και τρεις ψυχές που δύανε

Γέμιζαν τα τζάμια ηλιοβασίλεμα.

Οδυσσέα Ελύτη ''Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου''

.....o ΓεροΠαϊσιος μάς είπε :
« τον ζωντανό κι από την φυλακή,ευλογημένε, να τον βγάλεις ξαναμπαίνει.
Τον νεκρό ποιος τον θυμάται...
Μπορείς να τον πάρεις από το μπουντρούμι και να τον πάς στο σαλόνι.
Λίγο τόχεις ;;»

κείμενο του π.Πορφυρίου Σιμωνοπετρίτου, νυν ηγουμένου της σκήτης της Βεροίας.

.

συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση

Ρώσοι προσκυνητές στο κελλί και το εκκλησάκι του οσίου γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστή, στις σπηλιές της Αγίας Άννας στο Αγιονόρος ....

χώροι αλλεπάλληλων Θεοφανειών ....τόποι που μαρτυρούν σιωπηλά την ύπαρξη του Αναστημένου Χριστού...

 Γιατρός, ψυχίατρος, ήρθε να καλογερέψει και πήγαμε να πάρει την ευχή του παππού μας τού παπα Εφραίμ.
Και στον γυρισμό πήραμε ευλογία να προσκυνήσουμε στις σπηλιές τής Αγίας Άννας , εκεί που έζησε ο γέρο Ιωσήφ μέχρι το 1956.Τώρα είμαστε στο 1984,Τρίτη των Μυροφόρων, τής Διακινήσεως.
Πήγαινα μπροστά. Μόνο η κάσσα από το έμπα όρθια.Στα δεξιά γκρεμός, χάος κάτω η θάλασσα.
Αριστερά εκκλησάκι, ένα τζάμι σπασμένο στο παράθυρο.Κυτάζω μέσα και η ευωδία γλυκιά , σαν μέλι σαν κερί, λες και μόλις άναψε το καρβουνάκι.
Δεν λέω τίποτα γιατί ο ψυχίατρος όλα τα ζύγιζε με την λογική.
Προχώρησα και τον ακούω να φωνάζει ευωδιάζει, ευωδιάζει, μέσα από το εκκλησάκι έρχεται ευωδία.
Ποιός να ήρθε , κανένας δεν είχε περάσει, τα χορτάρια τα χτυπούσαμε για να σκίσουμε.
Δεν απάντησα και προχώρησα προς τα κελλιά που δεν ακουμπούσαν στον βράχο, για την υγρασία .
Σε μια γρεντιά μια αρμαθιά κλειδιά.
Ποιο να ανοίγει το δωμάτιο; Βάζω ένα και με την πρώτη άνοιξε.
Λες και χθες μετακόμισε ο νοικοκύρης.
Και εκεί που έβαζε το κεφάλι του ευωδία...Η ίδια σαν το εκκλησάκι.
Ελάτε γιατρέ.Μυρίστε και εδώ.- Μυρίζει το ίδιο σαν έξω.
Αργότερα ρώτησα και έμαθα πως αυτό ήταν το κελλί του Γερο Ιωσήφ.

Μέλι γλυκύτατον ησυχίας τρυγήσας
ερημίαις πλανώμενος ερασμίαις τού Άθω
Μέλι ουράνιον εν Εδέμ σε ευφραίνει
,όπερ παμμάκαρ Ιωσήφ σπηλαιώτα,
ως οσμή αιωνία εκ λειψάνων σου πνέει

                                      24.9.1988

κείμενο του π.Πορφυρίου Σιμωνοπετρίτου, νυν ηγουμένου της σκήτης της Βεροίας.

ο τίτλος είναι του αντιγραφέως , ερανισθείς από ποίημα τού Μιχάλη Κατσαρού.

........αν τυχόν δεν υπάρχει χρόνος , ένας αναστεναγμός για τον πόνο τού άλλου είναι μια καρδιακή προσευχή, ισοδυναμεί δηλαδή με ώρες προσευχής.

Διαβάζεις λχ ένα γράμμα, βλέπεις ένα πρόβλημα, αναστενάζεις και μετά προσεύχεσαι.Αυτό είναι μεγάλο πράγμα!

Πριν πιάσεις το ακουστικό πριν ακόμα καλέσεις σε ακούει ο Θεός. Και το πληροφορείται ο άλλος.

Να δείτε πώς οι δαιμονισμένοι καταλαβαίνουν πότε κάνω προσευχή γοι αυτούς και φωνάζουν όπου κι αν βρίσκονται !

Η πραγματική προσευχή ξεκινάει από έναν πόνο, δεν είναι ευχαρίστηση, «νιρβάνα».Τί πόνος είναι ;

Βασανίζεται με την καλή έννοια ο άνθρωπος. Πονάει, βογκάει, υποφέρει όταν κάνει προσευχή για οτιδήποτε.

Οι δαιμονοκίνητοι  ισλαμιστές στη Συρία καταγράφουν  τα εγκλήματα  τους...
είτε για να τρομοκρατήσουν τους άμαχους και να τους οδηγήσουν σε εκπατρισμό , όπως συμβαίνει ήδη ...
είτε για να ρίξουν τις δικές τους ευθύνες στο καθεστώς Άσσαντ και να προκαλέσουν άλλη μια επέμβαση τής , κατά άγ.Νικόλαο Βελιμίροβιτς, «Λευκής Δαιμονίας» (Δύση, ΕΕ, ΝΑΤΟ , ΗΠΑ κλπ) στην περιοχή ...
η φωτογραφία του μαρτυρικού οδηγού των απαχθέντων -μητροπολίτου Χαλεπίου, Παύλου και του συρο-ιακωβίτη επισκόπου - είναι από υλικό που έδωσαν στη δημοσιότητα οι δολοφόνοι τους του FSA (Free Syrian Army)

Περισσότερα